Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

land in de armen van Eusland en Frankrijk gedreven zon worden, maar dit nam niet weg, dat Crispi in beginsel hun toestemming had, en dat hij trachten kon de gunstige gelegenheid te scheppen. Daartoe had hij eenerzijds reeds verbindingen laten aanknoopen met een invloedrijk stamhoofd in Tripoli, anderzijds trachtte hij thans te Parijs van het verlangen der Fransche regeering om van Italiaansche tegenwerking in Tunis ontslagen te worden gebruik te maken, ten einde hare toestemming en zelfs haar steun voor zijne Tripolitaansche ontwerpen te verkrijgen. Dit gelukte niet: de regeering te Parijs meende hiervoor een hoogeren prijs — het uittreden uit de Triple-Alliantie — te berde te kunnen brengen, een denkbeeld, dat door Crispi verre verworpen werd. Maar hij gaf den moed niet op, haar door middel van Tunis te dwingen: terstond ondernam hij een nieuwe campagne naar aanleiding der werken, die te Bizerta begonnen werden om er een goede haven te scheppen; hij beweerde, dat die van militairen aard waren en dat Frankrijk hierdoor zijne beloften van 1881 schond. Doch terwijl hij druk bezig was de andere kabinetten deswege tot handelen te drijven, slaagden zijne vijanden in het Italiaansche parlement er in hem ten val te brengen, en met zijn aftreden (31 Jan. 1891) kwam ook aan de door hem gedreven politiek een einde. Voorloopig geraakte de zaak van Tripoli op den achtergrond, maar zij werd daarom niet vergeten, en in den loop der volgende jaren vestigde zich Crispi's overtuiging, dat Italië was voorbeschikt om over de Tripolitaansche landen te heerschen, in de gemoederen van een staag groeiend aantal zijner landgenooten.

^ynfmede-11 ^ ^aS.<le sterke verkoeling van de betrekkingen tusschen Engeland dingers in en frankrijk, die aan de expansiezucht van het één geworden Italië de

at'poitnësië. gelefe'lheld bood om in de rii te treden der koloniale mogendheden, en het greep die aan op uitnoodiging, men zou haast zeggen: onder patronaat, van Engeland zelf. Maar in denzelfden tijd dat Italië dien weg insloeg, maakte ook het andere en machtiger tot eenheid gekomen volk gebruik van de gunstige omstandigheden, en dit geschiedde geenszins met instemming der Britten, integendeel, men was te Londen hoogst onaangenaam verrast, toen zoowel in Afrika als in Polynesië op verschillende punten de Duitsche vlag werd geheschen. Dit optreden van het Duitsche rijk heeft een groote uitwerking gehad: het heeft een sterken stoot gegeven tot die wilde jacht op overzeesch gebied, waarvan het gevolg is geweest, dat binnen een korte spanne tijds na-

Sluiten