Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Kongostaat, waarbij de Oebangi tot 4° N.B. als grens was aangewezen (22 November 1885 en 29 April 1887), en tusschen Frankrijk en het Duitsche Rijk (24 December 1885), dat als zuidgrens van Kameroen aannam de rivier Campo, van de monding tot den 10en meridiaan en vandaar af een rechte lijn tot den 15en meridiaan. Daarenboven kwam den 24en Maart 1891 een overeenkomst tot stand tusschen Engeland en Italië, die den 15" April nog nader werd aangevuld. De Engelsche regeering van dezen tijd zag de schepping der Italiaansche kolonie Erythrea niet meer geheel met dezelfde oogen aan als die van zes jaar vroeger, en vond dat de Italiaansche vrienden met al te veel ijver westwaarts, naar de zijde van den Nijl, streefden; hiervan wenschten zij hen verwijderd te houden, en dit doel troffen zij dan ook met de genoemde verdragen; deze toch lieten Abessynië en Somaliland, voor zoover het niet in Fransche en Engelsche handen was, aan Italië, maar behielden het gebied van den Blauwen Nijl binnen den Engelschen invloedssfeer.

Hoewel er niettemin ten noorden van den aequator nog uitgestrekte gebieden waren overgebleven, die niet binnen de erkende sferen van invloed van Europeesche mogendheden vielen — Marocco, het rijk van den Mahdi, de streken tusschen het Tsjadmeer en den Boven-Nijl,

de landen in den grooten Nigerboog — en hier dientengevolge het gevaar voor botsing tusschen strijdige aanspraken bleef bestaan, was door de reeks van verdragen, die tusschen 1885 en 1891 waren tot stand gekomen, toch een zekere ontspanning verkregen na de beroering, die het optreden van het Duitsche Rijk in Afrika had teweeggebracht. In de toekomst moesten nog wel netelige kwesties worden opgelost, maar de hoofdlijnen der verdeeling van Afrika waren getrokken.

In dezelfde jaren was dit ook geschied in Polynesië.

Omstreeks 1860 hadden de verschillende Engelsche kolonies in Australië en Australië alle, behalve West-Australië, dat eerst in 1890 zoo ver Polynesië-

, ' ^ Ontwikkeling

kwam, maar met inbegrip van Tasmanië, zelfbestuur in den vorm van der Austraiieen tweekamer-stelsel en een verantwoordelijke regeering, terwijl desohekolonies" gouverneurs de vertegenwoordigers waren van de kroon (zie deel I p. 573, 760); en hetzelfde gold van Nieuw-Zeeland. Zij haddeu dit verkregen tusschen 1850 en 1860, in dezelfde jaren die in den oeconomischen toestand en de samenleving der kolonisten zoo machtig hadden ingegrepen tengevolge van de ontdekking der goudvelden; juist de

Sluiten