Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Natuurlijk was het zaak voor Petersburg om na de overeenkomst van Augustus '07 de nederlaag van kolonel Liakhof te wreken. Maar de eerste jaren waren de omstandigheden daarvoor niet erg gunstig. Onophoudelijk rees, waarschijnlijk zonder dat Engeland er veel voor deed, de Britsche invloed ook in Noord-Perzië. Het lag zoo voor de hand, dat de prinsen-regenten over den jongen Sjah Akmed Engelschgezind waren, dat het geheele Perzische constitutionalisme zich aan Engeland vastklampte. Het hielp niet dat de Britsche regeering Perzië belette te Londen een leening van negen millioen gulden te plaatsen en dat ze samen met de Russen het land geld aanbood op voorwaarden,

die zijn onafhankelijkheid heelemaal tot een phrase zouden hebben gemaakt. Toen de Medsjlis weigerde te accepteeren, en dan maar zonder geld de dingen zooveel mogelijk recht probeerde te houden, werd het meer en meer de regeering van den Tsaar duidelijk, dat van nature iedere dag, dat het constitutionalisme in Perzië vaster wortelde, voordeel voor Engeland, nadeel voor Rusland beteekende. In 1911 nam toen de Amerikaansche regeering de uitnoodiging van de Perzische Medsjlis aan om een deputatie onder den zeer bekwamen Morgan Shuster naar Teheran te zenden tot regeling van de Perzische financiën. En deze lankee scheen te zullen slagen. Er kwam eenige orde in den Perzischen warwinkel, ofschoon als van ouds de Perzen, ook onder het Medsjlisbewind blijk gegeven hebben, nog niet geheel verheven te zijn boven de traditioneele „madachil" (= omkooping). Een Engelschman, Stokes,

militair attaché bij de Britsche legatie, werd tot bevelhebber benoemd van de door Shuster ingestelde schatkist-gendarmerie, welke in opdracht had bij de inning der belastingen behulpzaam te zijn. Volgden de Britten de van ouds bekende Dr. Jameson-methode: ondergeschikte agenten voor zich te laten ageeren, die men later altijd weer verloochenen kon?

Op Rusland kon het geen anderen indruk maken, te meer... omdat men daar gewend was, dezelfde methodes toe te passen. Maar de regeering van den Isaar had wel middelen daartegen. Een poging van den nog altijd in Rusland zijn tijd afwachtenden Ex-Sjah Mohammed Ali mislukte.

In Juli 1911 zette hij voet aan wal aan Perzie's noordkust, doch werd spoedig weer verdreven, terwijl een van z'n generaals Arsjadoe 'd Dawla Duitsch-Ru»gefusilleerd werd. Een ander middel was: Duitschland. In November Bag-

1910 waren te Potsdam tusschen Keizer en Tsaar, ditmaal ook door o^e^k^mst hun verantwoordelijke raadslieden vergezeld, mondelinge afspraken (19 Augustus gemaakt, die het volgend jaar te Petersburg ook schriftelijk werden

Sluiten