Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met de Proven9aalsche. Het Spaansch begon in verschillende dialecten eerst in het midden der 12de eeuw geschreven te worden, en eerst op het eind van die eeuw ook het Portugeesch en Italiaan»*. Veel later neemt op het Balkanschiereiland de litteratuur der Roemenen een aanvang, namelijk in het midden der 16de eeuw, en toen bedienden zij zich daarbij van het Cyrillische alphabet! n 1/SO verscheen het eerste Roemeensche boek met Latijnsche letters, en sinds dien tijd bleven de Grieksch-Slavische en de Latijnsche letterteekens met elkaar om den voorrang kampen, totdat de laatste het in de tweede helft der 19de eeuw wonnen, waarmee tegelijk de richting der archaeisten en etymologisten, die iet Roemeensch zooveel mogelijk door de spelling op het Latijn wilden doen gelijken, den boventoon kregen. De nu heerschende, in 1880 door de Academie voorgestelde spelling ber.;st op wederzijdsche toenadering van de etymologisten en de voorstanders eener meer phonetische spelling.

Ook bij de andere Romaansche talen was er alle aanleiding voor strijd tusschen hen, die aan de historische overlevering hechtten, en hen, die liever de gesproken taal zoo nauwkeurig mogelijk afbeeldden, daar door de reeds in den lateren keizertijd begonnen en vooral in liet Vulgaarlatijn voortgezette wijziging van de uitspraak vele letters er andere klanken vertegenwoordigden dan in het Oud-Latijn. Be overgang van de gutturale en ten deele ook van de dentale explosieven in dentale, linguale of palatale spiranten en aftncaten was daar hoofdzakelijk de oorzaak van, en daar dezelfde klank onder sommige omstandigheden dien overgang vertoont en onder andere ongeschonden bleef, moest, n sommige letterteekens nu gaan dienen om twee verschillende klanken aan te duiden, waarbij slechts gedeeltelijk bijteekens ter onderscheiding werden ingevoerd.

Gaan wij de drie voornaamste Romaansche talen na : het Fransch, Spaansch en Italiaansch, en bovendien het zoo sterk geromaniseerde Engelsch, dan komen wij tot de slotsom, dat van de mutae alleen h' p' d en t vriJ wel de Latijnsche uitspraak bleven aanduiden, ofschoon h in het Spaansch voor v dient en de t vóór i in Engelsche woorden als ts, in Fransche als s klinkt, doch alleen in later weer uit het Latijn opgenomen woorden, daar de oudere, die in het Latijn ti hadden ook met * of p geschreven worden (vgl. raison, ranpon, redemption). De * wordt in alle talen zoowel voor de (in

Sluiten