Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

juiste is, zooals de meesten der nieuwere uitleggers ineenen, dan begrijpt men niet, vanwaar het 3 in de beide andere afkomstig is, terwijl het nap' der Alexandr. gemakkelijk uit het yip der Byzant. heeft kunnen ontstaan; dit heeft Tischendorf zeer goed ingezien. Overigens laat de Byzant. lezing de vraag onbeslist, of de Pharizeër aan de rechtvaardigheid deel heeft, of niet. De Heer eindigt gaarne zijn gelijkenissen met axioma's, waarin Hij de hoofdwetten van het zedelijk leven uitspreekt: God zal' alle zelfverheffing verpletteren, maar zich met liefde tot alle oprechte verootmoediging neigen. Deze grondregel kan zeer goed bij verschillende gelegenheden herhaald zijn (14: 11).

Indien Lukas ten doel heeft gehad, in de prediking van Jezus den historischen grondslag van het onderwijs van Paulus te doen zien, dan beantwoordt dit gedeelte zeker op geheel bijzondere wijze aan dat doel. Maar daaruit vloeit niets voort, dat tegen de waarheid van zijn bericht pleit. Want het denkbeeld van de rechtvaardiging door het geloof is, zooals wij gezien hebben, reeds in het O. T. te vinden; vgl. behalve de aangehaalde plaatsen, Hab. 2:4.

IV. Vs. 15—17: De kinderen, die tot Jezus werden gebracht.

Hier ontmoet het bericht van Lukas dat van Mattheus (19:13) en Markus (10:13) weder, na zich in 9:51 daarvan gescheiden te hebben. Jezus is in Peréa, Mattheus en Markus hebben nog maar één feit uit den tijd van zijn verblijf in deze provincie medegedeeld, nl. het met de Pharizeën gehouden gesprek over de echtscheiding, waarvan Lukas in Hoofdst. 16 :17—18 kortelijk melding maakt.

Vs. 15—17. „En de menschen brachten ook de kinderen tot Hem, opdat hij hen zou aanraken; en de discipelen, dat ziende, bestraften1) hen.

1) 8BDGL It. Syrc"'. lezen eTCTifiuv, in plaats van evtTi/xtiirav.

Sluiten