Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de uitspraak van het vonnis, hebben plaats gehad, en, overeenkomstig de Romeinsche gewoonte, als inleiding tot de kruisiging. Hieronymus zegt inderdaad : „Men moet weten, dat Pilatus de Romeinsche wetten gehoorzaamde, welke bevalen, dat zij, die gekruisigd werden, vooraf met roeden werden geslagen." *) Ongetwijfeld gehoorzaamde Pilatus in dit geval de wet niet, daar Jezus nog niet veroordeeld was. Hij bood den Joden de geeseling aan als een vergoeding voor de kruisiging, die zij eischten, in de hoop, dat de meer gematigden bij het zien van den bleeken en bloedenden Jezus voldaan zouden zijn, en dat het uiterste niet van hem geëischt zou worden (zie Johannes). De woorden xx) rü>v cip%iepéuv, en der hoogepriesters, zijn waarschijnlijk aan de parallelle plaatsen ontleend.

Vs. 23 is de korte samenvatting van een geheele reeks van onderhandelingen, waarvan Johannes alleen de verschillende phasen bewaard heeft (19 : 1—12). Met bloed bedekt, verschijnt Jezus voor het volk. Maar de hoofden en hunne dienaren weten de stem des medelijdens bij de menigte te versmoren. Pilatus, die op de uitwerking van dit schouwspel gerekend had, is gebelgd over deze buitengewone hardheid en ongevoeligheid. Hij machtigt hen, de kruisiging op hun eigen verantwoordelijkheid zelf te laten voltrekken; zij weigeren dit. Zij willen hem tot hun beul maken; en zij hebben nog twee middelen om dat gedaan te krijgen. Eensklaps van taktiek veranderende, eischen zij den dood van Jezus als Godslasteraar: „Hij heeft zich tot den Zoon van God gemaaktMaar bij het hooren van deze beschuldiging betoont zich Pilatus nog veel minder geneigd, Jezus te veroordeelen, wiens persoon hem van het begin af een geheimzinnige vrees inboezemde. De Joden nemen thans het besluit, het wapen te gebruiken, dat zij voor het uiterste geval hadden bewaard, waarschijnlijk omdat het in hunne oogen het onedelste was, nl. dat der bangmakerij. Zij dreigen

1) Ygl. Cicero, In Flaccum, § 10.

Sluiten