Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had weinig gescheeld of het zou haar zoon niet anders zijn

gegaan Vertel mij eens, waar is Maresag, dien honger-

wolf..."

Zij legde den vinger op haar mond.

„Stil hij is in de schuren. Hij weet niet, dat du

hier zijt hij meent, dat du en den Batouwer beiden

op den bodem van den Rin liggen. Als du weer geheel gezond zijt, trek dan met uw kleinen horenblazer terug naar uw land ...

„Waar is de oude priester, die bij mij was?"

„Hij is gestorven van den schrik, toen hij, na zelf bevrijd te zijn, di wegvoeren zag naar den stroom.... De Ewarten hebben hem weggevoerd om den lijkdienst te bezorgen. De man wordt in een heilig graf bijgezet."

„Arme Myst!" zei Sogol eenvoudig.

„Wilt di niet voor hem bidden..."

„Ik bid nooit!"

Zij richtte zich verschrikt op.

„Du een prins du ?" vroeg ze, nog onge-

loovig.

„Neen ik bid nooit.... waarom zou ik bidden

er zijn geen goden .... en er is geen walhalla.... en geen eeuwig heiligdom en geen eeuwig leven "

„Prins .... prins! " zeide zij en langs haar meewarig

gelaat, kropen traandroppels.

„Hoe lang ben ik bewusteloos geweest?" vroeg hij.

„Toen de Batouwer di op den anderen oever bovenbracht, is hij met di naar de Wiebers-Riehe geloopen en daar heeft hij di gewreven en geknepen tot du 't water opgaaft uit de maag en even bij dijn zinnen kwaamt. Toen zijt di weer zinloos geworden en toen hij di 's avonds bij mi bracht, waart gi nog altoos zin-loos. Ik heb di hier genomen, di met warme doeken gewreven, dijn mondholte schoongewasschen en dijn neus van 't slijm bevrijd en daarna hebt du weer water gebraakt. Den ganschen nacht laagt du toen

Sluiten