Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij nam zelf een kienhout en stak dit aan den brandstapel op. Nam een bundel andere toortsen in zijn arm en Harimona nam ook een bundel en een vlammend hout.

„Haun, denk er aan. Indien er onraad is, blaas driemaal. En zoekt di ons, altoos loopen naar de tegenovergestelde zijde vanwaar de weerschal komt..waarschuwde Sogol.

Toen ging hij met Harimona de grot in. Zij was vol bewondering voor de prachtige druipsteenen, die de gewelven bepegelden. Maar in de groote hal van het onderaarsche meer voelde zij zich angstig en greep Sogol vast.

Hij sloeg zijn linkerarm om heur middel en drukte heur vast tegen zich aan.

„Hier wilde hij mij in 't meer duwen !" zeide Sogol, wijzend op de verwarde voetstappen in 't slik van den meeroever ... „Ziet di de worsteling ..."

„Ik zie het, Sogol... maar ik zie het niet voor den eersten keer. Toen du hier binnen tradt en ik waarschuwde di zag ik in mijn droom du worstelen met een naakten man ... Het droombeeld duurde een oogwenk ... en toen was ik weer uit den droom geheven. Daarom waarschuwde ik di."

Zij schreden nu tegen het hellend plateau op. Bij 't rossige schijnsel der twee brandende takken zagen zij, dat de grond van zwarte, glimmende, harde aarde was. Sogol, zijn tak nu langs de zuilen der gaanderijen houdend, zoodat deze eenigszins verlicht werden, onderzocht ze zoo nauwkeurig als dat bij 't slechte licht maar kon.

„Dat is menschenwerk!" zeide hij, meer tot zichzelf dan tot zijn begeleidster. „Dat moet uitgehouwen zijn..."

„Hier zijn trappen," riep Harimona, die haar toorts wat terzijde had gehouden.

Naast den hellenden opgang was, naar de zijde van 't water toe een trap, uitgehouwen in den zwarten grond met groote treden.

Harimona zag er tegenop den trap te gebruiken en liep liever langs 't hellend vlak.

Sluiten