Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo, van alle zijden aangevallen, wijken of sterven moest.

De ruiters, de overmacht ziende, wendden dadelijk hun

paarden om, ten einde naar Beldun terug te snellen. Doch

nu stuitten zij op de hen achtervolgende saksen, die

zich eveneens zevendeelden en thans stormden op

eiken ruiter veertien man aan. De ruiters werden gedood

en de paarden in triomf onder luide „Were's!" naar Solbert gevoerd.

De hoorigen, het beleid van hun aanvoerder erkennend, begonnen spijt te gevoelen over hun gemor en hun plannen van vroeger. Zij drongen om hem heen, staken de zwaarden naar hem op met luide juichkreten en waren vol vertrouwen in hem. Maar hij, die overdacht, hoe zij hem zouden vernederd hebben, indien het begin van den slag minder zegerijk ware geweest, keek trotsch op hen neer met een minachtenden trek om den mond.

De hoorigen nu, kregen nog meer eerbied voor hem.

„Dit is een waarachtige koning!" zeiden enkelen. Wij hebben ongelijk gehad te morren."

De edelen van Sogol, ziende dat ook de tweede poging om te zwenken zoo geheel mislukt was, begonnen zich onwillig te toonen. Enkele hertogen zeiden, dat zij nooit op deze wijze zouden kunnen zwenken, daar de kleine afdeelingen altoos door de overmacht der hoorigen zouden worden vernietigd. Anderen vroegen, waar hij het kampen had geleerd, dat men hem tot aanvoerder had gesteld. Misschien in de bosschen ?

Doch de vrouwen, die haar mannen hadden verloren, waren het meest verbitterd. Zij droegen hem, sedert Harimona s verjaging, reeds een kwaad hart toe, doch zij hadden het niet gewaagd zich te uiten. Nu echter riepen eenige maagden, minder voorzichtig dan de moeders, dat dit de straf was voor de verjaging van de heilige vrouw. En anderen spraken van den „godverzaker"!

Want Sogol had verboden, voor het begin van den strijd

Sluiten