Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan met hem, een zaak, die hij bij eenig nadenken uit het ook van zijn kant zeer verschillende gedrag des edelmans bijzonder goed had kunnen verklaren, doch die hij, niet nadenkend, zeer ongerechtvaardigd vond. Dat Reinout hem niet aangenaam was, meende hij genoegzaam getoond te hebben, en Helene's vriendelijkheid vatte hij dus als een soort van demonstratie op; zij wilde hem zeker laten voelen, dat zij ook buiten hem iemand had met wien zij alles kon bespreken; en bij die gedachte won het gaan naar Viale sterk aan bekoorlijkheid. «Het zal mij benieuwen, hoe zij dien brief opneemt," mompelde hij, het papier bij zich stekend; een geheime lioop, dat zij haar best zou doen om hem terug te houden, deed hem besluiten liaar met den inhoud bekend te maken, eer hij Vredenborg nog daarover gesproken had, en voornemens om op de oude, hartelijke wijze zijn woorden in te richten, ging hij, na alloop der werkzaamheden, naar de bibliotheek.

Het was een goed voornemen, maar voor de uitvoering er van plaatsten zich ongedachte zwarigheden. Terwijl hij nog in de gang was, hoorde liij Reinout, die voor eenige dagen naar Antwerpen wilde gaan, der jonkvrouw vaarwel zeggen, en Helene's toon scheen hem zou bijzonder vriendelijk te klinken, dat hij opnieuw den argwaan opvatte als was er iets opzettelijks in deze minzaamheid. Zij weet zeker dat ik haar verstaan kan, dacht hij, het gedrag is te kleingeestig otn .zich er over te ergeren; en daar deze bevinding met voorliefde door menschen geuit wordt als zij bijzonder geërgerd zijn, trad hij in een stemming op hen toe, die juist het tegenovergestelde was van wat hij voorgenomen had te zijn.

»Kn gij hebt zoo spoorslags het hart van Viale gewonnen?" zeide Reinout, hem vriendelijk groetend; »de graaf vertelde mij vandaag, dat hij hoopte u voorgoed bij zich te zien, hij had er al vroeger met u van gesproken. De studie zult gij nu wel moeten opgeven, maar daarvoor hebt gij de staatkunde, en haar zijn niet allen zoo vijandig als de baron van Vredenborg. Het is een nieuw rijk, en gij hebt aan ons hof ervaren, dat het zijn charmes heeft, ik wensch er u veel geluk mede."

Edward had de woorden, die Meerwoude hem in 't voorbijgaan toewierp, van harte gaarne ongesproken gemaakt, want zij verstoorden al de fraaie inleidingen, die hij reeds voor zijn bericht op de lippen had, en toen de edelman vertrokken was, bewaarde hij dus eenigen tijd een zeer gedwongen zwijgen. »De graaf van Viale heeft mij geschreven," begon hij eindelijk.

Helene zag niet op. Reinout had haar van Viale op een wijze gesproken, die de aangelegenheid bij haar als volkomen bekend onder-

Sluiten