Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat ze zijn oor reeds bereikt hadden, maar het was zóó genotrijk Silvia te hooren, dat hij met veel belangstelling naar de beschuldigingen vroeg, die haar lieftalligheid verwierp, en zoo hij de jonge barones, die hij tot nog toe voor zeer beminnelijk gehouden had, weldra met afkeer beschouwde, lag dit zeker niet aan het warme pleidooi der Italiaansche. Ook de beste advocaat vindt soms een ongeloovig gehoor, en aan den vriendelijken groet, die Silvia kort daarop der beklaagde schonk, kon men zien, hoeveel welwillendheid er in haar woonde, al kon zij ook haar verschooning niet aan de strenge gemoederen om zich heen meedeelen.

Er werd haar over 't algemeen door deze telkens onrecht gedaan. Had Reinout haar gevoel miskend, Mansfeld en De Rurge opperden een twijfel aan haar natuurlijkheid, die even onbillijk was.

»Als zij Meerwoude niet verovert, dan kan niemand het," riep de jonge graaf, terwijl hij haar nu in gesprek met dezen aanschouwde, en De Rurge voegde er dadelijk bij: »zij zal zich genoeg moeite er voor geven; al doet zij nog zoo ongezocht, dien zou zij gaarne vangen; welke strikken zij al zoo zou uitzetten?"

Een oneerbiedig antwoord van Mansfeld volgde op de oneerbiedige vraag, die beide van waarheid geheel ontbloot waren. Silvia deed op dat punt niet de geringste moeite; integendeel, wie haar nauwkeurig gadesloeg, die zou gezegd hebben, dat de toon van haar gesprek met Reinout een andere was dan zij tegen de overige jonge edellieden bezigde, en dat haar oogen op hem geen enkele maal den vurigen blik richtten, dien zij anders op haar aanbidders — of hen die het worden konden — wierp. Zij scheen hem geen dereischen te stellen, die verwende schoonheden anders doen, zelfs dien allereersten van zelf sprekenden eisch niet, het onderwerp der conversatie te zijn, want zij schikte er zich volkomen in, dat deze vooral over derden liep.

»Dus wilt gij u niet aan ons hof verbinden?" sprak Silvia, »de landvoogdes achtte u reeds gewonnen."

«Onze doorluchtige gebiedster kan mij niet waard vinden een oogenblik gemist te worden, zij heeft het geluk vele geliefkoosde satellieten om zich heen te zien, als ik ten minste op de gunst, die sommigen sedert kort ten deel valt, mag afgaan." Meerwoude zag naar Edward, die in gesprek met De Rurge was.

Silvia scheen alleen den laatsten te bemerken. »Is de baron De Rurge een gunsteling der landvoogdes?" vroeg zij.

»Naar mijn weten niet; ik bedoelde Melville."

»Melville ?"

Sluiten