is toegevoegd aan uw favorieten.

In dagen van strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat woord: moet, door het lot op de lippen werd gelegd; en gelukkig, nog is dit niet geschied, nog behoeft het niet te geschieden," hernam de aangesprokene met een ernst, die de lichtzinnigheid van den jongen graaf zou hebben beschaamd, indien hij nog schaamte had kunnen voelen; «neen, zulk een bescherming zal onze vrijheid, lioup ik, nooit noodig hebben." Hij trok Edward ter zijde, en vervolgde met minder gestrengheid en meer vertrouwelijkheid: »ik kan mij bedriegen, doch er spreekt iets uit uw gelaat, dat ik met leedwezen in vermaak en vleierij zag opgaan, (lij zijt, zegt men, de gunsteling van den graaf van Viale, van een der machtigste edelen, die dit hof telt; zoo gij dus werkelijk geen invloed oefent, dan is het wijl gij er geen oefenen wilt, wijl gij van uw positie geen gebruik maakt, en deze dagen zijn te ernstig om een enkele gelegenheid, waarbij men zijn land kan dienen, te laten ontsnappen. Uw beschermer helpt over het lot van honderden vonnissen, zijn raad heeft vaak de beslissing gegeven in vragen, die niet alleen hun geluk of ongeluk, die leven of dood voor hen uitmaakten; daarom rust een groote taak op hem, die den weg tot het hart gevonden heeft, waarvan ieder besluit de vreugde of smart van ontelbaren kan worden. Ik weet, dat velen, die hier zijn, over de vrijheid van ons volk spreken zonder iets voor de zaak te voelen, waarvoor zij het woord voeren, maar toch, het woord moest u niet koud laten, ook al komt het van zulke lippen, en gij zult op deze bijeenkomsten anderen vinden, die de geheele beteekenis er van verstaan; gij zult de belangen van uw land leeren kennen en bovenal inzien, dat liet een rechtvaardige zaak is, geen onwettige opstand, waarvoor wij ijveren. Wilt ge mij vergezellen? ik zeg u, het is geen vijand der regeering waarbij gij u aansluit; ware ik dat, deze vertrekken zouden mij niet als gast aanschouwen; het is een getrouwe onderdaan, die haar werkelijk heil wil' bevorderen."

Er was iets in toon en woorden, dat Edward trof; hij voelde het: «leze man was een andere dan de onbezorgde, frivole edellieden met wie hij bij Viale kennis had gemaakt, en die herinnering aan zijn plichten jegens het vaderland ging hem niet zonder indruk voorbij. Een toestemmend antwoord zweefde hem op de lippen, maar nog eer het gesproken was ontmoette zijn blik Silvia, en haar stralend oog «leed de geheele politieke wereld, die juist voor hem oprees, weer in 't niet zinken. Het schoot hem te binnen, dat hij de belofte ontvangen had haar uit de zaal te mogen geleiden; zij scheen hem te wenken, haar lijne handen vonden zeker den zijden mantel zoo zwaar, dat zij dien onmogelijk zonder hulp kon omslaan; welke dienstvaardige ridder zou zijn schoone onder zulke omstandigheden verla-