is toegevoegd aan uw favorieten.

In dagen van strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schap hij verwekt had, en hoe de wereld soms ook het helderste licht dwingt, de oorzaak eener leelijke, zwarte schaduw te zijn.

Staaltjes dezer.beoordeeling had hij een paar dagen na het bekend worden zijner verloving ten huize van De Burge kunnen opvangen, waar een groepje van diens kennissen, onder welke ook Reinout was, de zaak besprak.

öHij lieeft een ongehoorde carrière gemaakt," riep Mansfield, »liij vertoont zich nauwelijks, of de rijke graaf van Viale neemt hem tot gunsteling aan, en de schoone Silvia verheft op hem; wie verklaart iemand dat wonder?"

«Gij moet Meerwoude vragen, liij heeft dat spel aan den gang geholpen," antwoordde De Burge; «biecht eens op, wat was uw bedoeling?"

«Eigenbelang, mijn beste; ik ken geen aangenamer rol dan die van protector, om niet van het genoegen te spreken, dat ik onzer uitgebrande conversatie daardoor wat nieuw vuur kon verschaffen; ik heb —"

»Het gezicht van ons aller machtelooze ergernis willen genieten," viel Nivelde hem in de rede, »en ge zijt geslaagd; het is een ergerlijk geval."

»Niet in mijn oog; twee jongelieden, die er goed uitzien, beminnen elkaar, en een teedere gebiedster wenscht hun vereeniging; waarom dus die beide harten niet verheugd?"

«Alsof de schoone Silvia met zulk een opgekomen provincieplant gelukkig zou zijn; bah! als Viale niet een zoo slechten smaak had getoond, zou zij zich ook wel bedacht hebben; nu, ik zal mij geen moeite voor haar geven."

De man, die zoo sprak, was nog jong en niet onknap, maar zijn trekken legden geen vleiend getuigenis voor hem af, en Reinout antwoordde met onverholen verachting: «zooveel te beter voor uw vrouw. Waarom heeft overigens geen harer aanbidders zich meer gehaastDe Burge, Nivelde, gij allen hebt zwijgend toegezien, en 1111 wilt gij de schuld uwer traagheid op mijn schouders beuren ?"

«Ik kan geen vrouw zonder geld trouwen," zei De Burge, «maar gij zelf, Meerwoude, waarom hebt gij —?"

«Dei* bekoorlijke Silvia niet u blijvende attentie verzekerd?" — Reinout glimlachte sarcastisch, — «uw bewondering zou mij, vrees ik, wat te vurig geweest zijn. Ik heb op dit punt zekere gevoelens van uitsluiting, die mij waarschijnlijk in botsing met het meerendeel van dit gezelschap zouden brengen, en daar een vrouw altijd, zulke aangename vrienden echter zeer inoeielijk te vinden zijn, heb ik een