Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

houd voorkomen. Reinout scheen dien indruk te bemerken, want •'ij zeide na zijn vertrek als verontschuldigend: ik geloof dat gij De Burge wat van zijn stuk bracht, hij gaf juist een improvisatie over politiek ten beste. Onze diplomaten van dat slag munten door veel uit, vooral door den ijver waarmee zij een diplomaat zoeken te volgen in al die dingen, waarin hij niet als staatsman handelt. Ik heb De Burge eens gezegd, dat de prins van Oranje zijn vrienden druk scheen te zien, en sedert komt hij mij op zijn minst twee keer meer in de week bezoeken. Het is wonderlijk, maar de zekerste maatstaf voor den omvang van iemands staatkundige talenten ligt in hetgeen men van zijn maaltijden vertelt."

«Dat is meer dan zelfs Macchiavelli schijnt te weten."

»Het is een ervaring van het leven en daarom in geen boek te vinden, ik heb ze echter dikwijls opgedaan. Sommige schrijvers laten een groot staatsman aan tafel de meest politieke opmerkingen maken; als hij werkelijk groot was, heeft hij bij den maaltijd over het eten gesproken. Een goed diplomaat gebruikt zoo zelden het woord staatszaken, als een verstandig priester over den index praat."

»Daar schijnt men zich hier inderdaad niet zeer aan te houden."

«Neen, maar dat is zoo 's werelds gebruik; in Rome is niemand pausgezind en in de kerk gelooft men niet aan den index; men ziet de dingen daar niet op zulk een eerbiedigen afstand, en de meeste lichten walmen van nabij. Ik kan u verzekeren, dat ik met dien veel gesmaden kardinaal Granvelle over schrijvers heb zitten praten, die heel wat erger dingen zeiden dan de stoutmoedigste ketter, en zijn Eminentie was zoo liberaal als ik. Waarlijk, die ketters zijn tienmaal gelooviger dan al onze bisschoppen en inquisiteurs te zamen, die over het geheel zeer draaglijke sprekers zijn, en de plaatsen, welke een jong meisje beter doet niet te lezen, uitnemend van buiten kennen. Het ongelukkige bij de zaak is maar, dat zij meestal zoo los van de kerk zijn, dat zij niet begrijpen kunnen hoe een ander er aan vast zou houden, en daaruit ontstaat een bestendige argwaan. Onze onverbiddelijke inquisiteur Titelman zegt van onzen ijverigen president Viglius, den abt van St. Bavo, dat men niet twijfelen kan of hij begunstigt de Luthersche leerstellingen, en Viglius verklaart dat de rechtzinnigheid van den inquisiteur zeer veel te wenschen overlaat; het is een algemeene comedie, waarbij de een den ander aanklaagt dat hij een rol speelt, en daardoor de geheimen van het stuk verraadt."

Of Reinout verwacht had dat Edward hem zou tegenspreken en de priesters zijner kerk verdedigen, gelijk hij vroeger bij iedere beschuldiging had gedaan? er zweefde een nauw merkbare en toch

Sluiten