Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beperkt inkomen stelde haar niet in staat op een grootere plaats zoo ruim te leven als in Warnsloo, — ook naar wat afleiding en opwinding verlangde, deed niets liever dan Irene helpen met het programma der feestelijkheden.

De heer en mevrouw Rovinck lieten Irene begaan; zij vonden het aardig, dat zij zich zooveel moeite gaf voor het feest hunner dochter. Paul wilde er geen werkzaam deel aan nemen, hij hield niet van zulke dingen en daarbij men kon nooit op hem rekenen, er was steeds kans op dat hij dien avond bij zieken

geroepen werd.

Eindelijk had Irene haar programma en haar personeel bij elkander; er zou een toepasselijk tooneelstukje gegeven worden, dan nog een paar samenspraken en eindelijk

eenige tableaux vivants.

■ Van het laatste vooral, dat in Warnsloo niet bekend was, stelde Irene zich veel voor; het publiek was vrij talrijk, want de dokter die al meer dan dertig jaar in Warnsloo gevestigd was, moest nu hij voor t eerst het huwelijk van een zijner kinderen vierde, den kring der genoodigden tamelijk uitbreiden.

„Bij zulke dingen is Irene eerst recht op haar plaats,

zeide de oude dokter.

: „Beter dan in een huishouden," meende zijn vrouw. „Och, zij is een ferme meid, en als zij er eenmaal vóór staat, dan zal het wel gaan."

Mevrouw haalde de schouders op; al mocht zij onder menig opzicht Irene gaarne lijden, als schoondochter zou zij, had de keuze aan haar gestaan, liever een andere zien.

V.

■ „Hoevindt jehet, Rénéf vroeg mevrouw Van Kralingen

Sluiten