Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de handen en overlaadde haar met de mooiste en kostbaarste geschenken. Hij voelde zich trotsch op zijn overwinning en met vreugde merkte hij op hoe Irene bij den dag schooner en gelukkiger scheen të worden. Zij dacht alleen aan het tegenwoordige en de toekomst; het was of zij alle herinnering aan vroeger verloren had. Bovendien had zij het verbazend druk met het koopen van haar uitzet, van haar toiletten, haar bruidskleding, het maken en ontvangen van visites, het bijwonen van .feesten, waarvan zij de hoofdpersoon was.

Overal omgaf haar een atmosfeer van bewondering en sympathie; zij las in de oogen van Réné zijn trots en blijdschap over haar besluit, in die van zijn vrienden hun jaloezie op zijn geluk en in die der dames, welke haar schijnbaar vriendelijk gelukwenschten, de afgunst op haar schoonheid en haar schitterend huwelijk.

Zij hoorde geen afkeurende stemmen over haar plan; geen geestelijke viel haar lastig; haar tante was wel ontevreden maar dat deed haar lachen. Paul had haar een kaartje gestuurd, en de andere Rovincks schreven haar vriendelijk door Hermine; zij had niet den minste strijd tegen de wereld te voeren, alles ging even gemakkelijk, even glad. Er ontbrak niets aan haar geluk, nu zij eenmaal gebroken had met haar eigen gemoedsbezwaren; en toch waren er oogenblikken dat een onverklaarbaar gevoel van spijt en angst over haar kwam. Zij voelde zich langzaam iets ontzinken, zij verbeeldde zich, dat haar een deel van haar zelf ontnomen was, dat haar ziel verminkt en verkleind was geworden maar haastig verdreef zij deze gedachten en hield zich weer met Réné op, haar bruidegom, haar ridder, haar ideaal, dien iedereen haar benijdde, een

Sluiten