Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bewonderaars haar naar het rijtuig geleidde en zich door het portier boog oni haar nog iets toe te fluisteren. Zij schudde lachend het hoofd, en dreigde met haar waaier, teirwijl zij wegreed.

Zij leunde achterover, zij voelde zich moe, maar het was toch een heerlijke avond gewefest, zulke mooie costumes, zulke prachtige zalen; wat beteekende et leven zonder al dien glans, al dien rijkdom? Zoo was het bestaan alleen drageüjk, altijd doorhollen van t eene vermaak naar het andere, nooit tot bezinning komen, zich bedwelmen, zich zelf vergeten!

XIII.

Zij kwam langzaam de trappen op.

,Lizette, wat is er? Je kijkt zoo bedroefd. Heb je slaap ? Ja, 't heeft lang geduurd. Hoe is 't met

Emile " ... .„

„O mevrouw! mevrouw 1 't Is zoo vreeselijkl

„Wat, wat?"

, Heeft Pierre u dan niet gewaarschuwd.'

''Neen, niets! Hij heeft mij niets gezégd?" , En mijnheer, gaf hem een briefje mee, die dom oor. Wij wachten al zoo lang, en waren bang, dat

het te laat zou zijn."

„Maar zeg mij dan wat het is ?"

Het meisje barstte in tranen en snikken los en Irene hoorde daartusschen maar een enkel woord:

„Emile, het vuur."

Een dolle onzinnige angst maakte zich van haa meester, zij wierp haar wit satijnen sortie op den grond en snelde de voorkamer door naar haar bou-

Sluiten