Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij was zoo goed en sympathiek, zoo hartelijk, t Verwonderde hem, dat het alles nog zoo plotseling was gegaan.... hij had het niet kunnen vermoeden en de fransche dokter ook niet.

,,Maar hoe kwam hij hier ?" „

Hij was er al toen ik t'huis kwam. 't Schijnt dat Pierre naar het hotel aan den overkant gevlogen is om te vragen of er geen dokter logeerde, en hij was er juist; hij bracht hier zijn jaarlijksche vacantie door om eenige lessen aan de Faculteit te kunnen volgen. Hij kwam dadelijk, natuurlijk niet wetende van wie' het kind was en toen hebben zij pas onzen dokter gehaald, maar hij was het, die de eerste verbanden

legde."

Zij verborg haar gelaat in de handen vol schaamte

en vernedering.

„Is hij vertrokken?" vroeg zij eindelijk.

'„Nog niet! Ik heb hem gevraagd of hij je nog wilde bezoeken maar hij weigerde; hij vreesde dat

het je te veel zou aandoen."

„En ik zou toch willen... als je... als je het

toestaat."

„Ik zal hem gaan halen!"

Toen hij weg was, barstte Irene in een vlaag van wanhoop, bijna van razernij los; zij wierp zich luid jammerend op den grond, rukte haar haren los, wrong al kermend de handen, snikte en gilde, tot haar kamenier binnen kwam en de grootste moeite aanwendde om haar tot kalmte te brengen maar haar overspannen zenuwen luisterden naar niets, tot zij eindelijk uitgeput van vermoeienis, half verdoofd met gesloten oogen bleef liggen.

Sluiten