Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in, zooveel hij kon, hield haar gezelschap, maar van geluk was er voor hen geen sprake meer. Met een hart vol verbittering en rouw moest hij zich zelf bekennen, dat zijn vrouw nu minder dan ooit hem toebehoorde ; haar geest sloeg een heel andere richting in dan die hij in zijn overmoed voor haar gekozen had.

Zij leefde weer in haar vroegere atmosfeer. Zij treurde nu meer dan ooit over haar verloren paradijs, nu zij wist dat haar kind daar vertoefde en toch, wat Irene, gelouterd door smart nu zoo miste, het was niet als vroeger de wensch naar de zoete aan- 1 doeningen door den godsdienst geschonken, de oogenblikken vol hemelsche vervoering als in de kerk het orgel met zijn stroomen van harmonie de lucht vervulde, wanneer alles welluidend trilde door de stemmen der zangers, als de wierook in blauwe wolkjes ten hemel kronkelde, het altaar schitterde van goud en bloemen, het waren niet de zoete tranen door haar gestort als zij in aanbidding verzonken de processie met het Allerheiligste zag langs komen, als zij zoo diep en innig gevoelen kon dat zij geloofde, hoopte en beminde, en haar gebed als door engel vleugels gedragen den hemel binnendrong, het was niet meer die stille en toch wel zoete weemoed, welke haar later beving als zij des Zondags de klokken hoorde luiden en zichzelf moest bekennen: ,,'t Is niet voor mij, zij roepen mij niet, de deuren der kerk zijn voor mij geslotenhet was thans iets veel hoogers I

Zij voelde, dat zij den steun miste van de verplichtingen door den godsdienst aan zijn kinderen opgelegd; het was de zuivere reine geest van het

Sluiten