Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De moeder daarentegen bezat vele eigenschappen, die eene vrouw niet kunnen sieren. In 't bijzonder was zij eene hardvochtige, eene ongevoelige vrouw, ruw in haar spreken en handelen. En ook hier kon wel gezegd worden: De vrouw maakt den man.

Vooral voor de kinderen was het zoo te bejammeren, dat die ouders het woord liefde zoo weinig verstonden. Zij zwoegden en sloofden als lastdieren, en wat zij van zichzelven vergden, eischten zij ook van hunne kinderen, soms op de meest hardvochtige manier.

Het was inderdaad droevig, dien armen jongen te hooren vertellen, op welke wijze hij in 't bijzonder door die ouders werd behandeld. Zoo licht kon het gebeuren, b.v. bij ruw weer, wanneer hij voorop en vader aan 't roer stond, dat er een bevel gegeven werd, dat hij door den wind of storm soms niet juist kon verstaan, of verkeerd begreep. Wanneer hij dan maar den moed had terug te roepen wat gezegd was, dan was het al mis. Indien hij maar even kans had, gooide vader het roer in handen van vrouw of dochter, om op den jongen aan te vliegen en hem te ranselen met een stuk hout, op eene wijze, zooals men misschien geen dollen hond zou doen. In zoo'n geval kon hij er op rekenen, dat hij niet van onder de handen kwam, voor hij letterlijk bont en blauw geslagen was.

Eens gebeurde het, dat hij weer zülk een pak slaag kreeg, dat het stuk hout. waarmede hij geslagen werd, in tweeën vloog; maar oogenblikkelijk had zijne moeder een stuk te pakken, dat zij haar man toewierp met de woorden: sla hem maar dood! Toen was hij nauwelijks 14 jaar. Op een anderen tijd werd hij aan den mast gebonden en met een eind touw op de meest erbarmelijke manier geslagen. En waar dit steeds geschiedde als zij zeilende waren, was er geene politie of wat ook, die hier tusschenbeiden kon treden.

Ik versta het, als zoo'n jongen mij zegt, dat hij het niet langer zóó kon uithouden en daarom op zekeren dag wegliep.

Sluiten