Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

organist was in eene opgewekte stemming en liet dat zeer duidelijk uitkomen in zijn spel. Het was een genot, zooals er gezongen werd, en na het eindigen van den laatsten regel speelde hij het naspel zoo fortissimo, om op eens zijn instrument te doen zwijgen, dat een der gevangenen, als opgeschrikt uitriep:

Hüp Cato 1....

Op een ochtend had ik voor een oogenblik wat last van prikkeling in de keel, wat mij in t spreken zeer hinderde. Wat ik anders, opzettelijk, nooit doe, deed ik toen: ik nam een teug water. Maar op het oogenblik, dat ik het glas aan de lippen zette, kreeg ik van een gevangene een krachtig prosit l wat natuurlijk aanleiding tot luid gelach gaf.

Dat teekent weer de menschen, die niet gewoon zijn ter kerk te gaan en niet veel begrip hebben van

eerbied en ernst.

De aandacht en de eerbied voor het gebrachte woord is verschillend. Er zijn er zeer velen, die het inderdaad waardeèren. Voor die is het kerkgaan een genot. Anderen daarentegen, gelukkig weinigen, vinden er een genoegen in, zoo mogelijk van hunne onverschilligheid te doen blijken; dat doen zij natuurlijk op eene wijze, waarbij zij het minste gevaar loopen, gesnapt en gestraft te worden en daarvoor hebben zij wel middelen tot hun dienst. Zoo herinner ik mij, en zie hem in mijne verbeelding nog, dien kerel, die er een satanisch genot in had, mij en ook wijlen den waardigen Ds. Koch, met wien ik toen samenwerkte, op de meest brutale en hinderlijke wijze te fixeeren (onafgebroken scherp aan te kijken). Het hindeide hem niet waar hij zat, maar hij rustte niet voor hij wist, dat wij het ongeluk gehad hadden hem te zien en dan liet hij ons niet meer los, en wij konden ons niet van hèm losmaken! Toen ik er met hemover sprak en vroeg wat dat toch beduidde, gaf hij ten antwoord: dan zit ik te luisteren 1

Bij het spreken moet men zeer goed rekenen met

Sluiten