Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ietwat huiverig om over de onsterfelijkheid te preeken. Maar vroeger vond men zich bij zijn prediking van een eeuwig leven zonder moeite in de voorstellingen van een vergankelijk lichaam en een onsterfelijke ziel. De oudere stichtelijke literatuur en het kerklied zijn er vol van. Ook thans nog komt de troost in het huis der droefenis en op den akker der dooden zeer vaak uit dezelfde bron. — Toch zijn deze voorstellingen allerminst christelijk, doch zuiver grieksch en met het wezen van het christelijk geloof in strijd.

Wij begrijpen haar ontstaan het best uit de extatische verschijnselen, die in alle godsdiensten voorkomen. De mensch, die in een religieuzen roes verkeert, voelt zijn ziel vrij worden van het zware lichaam. Soms zelfs wordt ook zijn lichaam licht en hij heeft het gevoel, dat hij zweeft (levitatie). Een zuid-amerikaansche volksstam meent, dat men door langdurig dansen en vasten zoo licht kan worden, dat men droogvoets over den oceaan of direct in den hemel komt. Aandoenlijk is het te lezen, hoe geheele troepen zich al dansend en vastend op weg begeven naar de zee om daar het smarten vrije leven deelachtig te worden. — Rabbijnen betreden in de joodsche legenden in extase het paradijs. — En Paulus vertelt van den man, die in den derden hemel is opgetrokken geweest, — in het lichaam of buiten het lichaam, hij weet het niet, zooals hij er merkwaardig genoeg bijvoegt.

In Griekenland nu ontstond het geloof in een

Sluiten