Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komt het aan", luidde hun motto. Zij begrepen niet, dat handeling en karakters beide belangrijk zijn, maar dat de hoofdzaak toch de bekoring der actie is.

In hun jeugd hebben ook Goethe en Schiller (Götz en Rauber) deze richting aangehangen. De naam van „bevrijder" komt dan ook meer Lessing toe; zijn groote verdienste ligt niet in zijn drama's zelf, maar in zijn streven om door het breken van den Franschen invloed en het doordringen in de geestelijke waarden der oudheid voor de tragedie nieuwe wegen te openen. De vruchten van zijn werk zien wij in Goethe's, maar vooral in Schiller's tragedie's.

Goethe's beteekenis is echter niet in zijn dramatische werken te zoeken. Wij vinden erin een onvergelijkelijke diepte van gedachten in prachtige beelden, een begrip van de fijnste roerselen der menschelijke ziel. maar als dramatisch geheel zijn zij zwak. Het is een rij van beelden, maar de lijn ontbreekt.

Veel beter dramaturg is Schiller, in wiens jeugdwerken (Kabale und Liebe, b.v.) wij reeds een fijn begrip voor het werkelijk tragische waarnemen; een innerlijk conflict, een tragische schuld ligt aan de meeste zijner werken ten grondslag. Op het gebied der dramatische kunst heeft hij vormen geschapen, die de geheele 19de eeuw van kracht zijn gebleven.

Zoo zien wij de tragische gedachte voortleven tot op onzen tijd toe. In wezen is zij 24 eeuwen lang dezelfde gebleven en zal zij dezelfde blijven, zoolang er menschen zijn, die van brood alleen niet kunnen leven.

Sluiten