Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door het diaconaat op te treden, overal waar sociale nooden om leniging riepen. De zich van haar vervreemdende massa liet haar kalm voortgaan om naaide gewoonte aan de armen wat geld en brood uit te reiken. De menigte, die met de kerk gebroken had, voelde niets meer voor hare roeping tot barmhartigheid. Zij onttrok aan de kerk den steun en zocht zichzelve andere wegen. Zelfs zij, die nog aan haar beginsel bleven vasthouden, leerden door de achterlijkheid der kerk het haar van G-od verordineerde orgaan tot barmhartigheid niet op den rechten prijs stellen. In de kerk zelve verdoofde het besef van de ideale roeping tot barmhartigheidsbetoon. De diaken werd een man, die naar de sleur een gave uitreikte, in grootte en vorm varieerend niet naar de behoeften, maar naar den maatstaf der fondsen. De diakenen zeiven gevoelden tenslotte ook maar weinig meer van het schoone idealisme der liefde, dat hun ambt moest adelen. En er was niets van overgebleven, toen hij de beste diaken werd geacht, die bij het sluiten der rekening op het grootste voordeelig saldo kon wijzen.

Dat dit kwaad diep voortgekankerd is in het kerkelijk leven kan niet ontkend worden. Zelfs de kerkelijke wetgeving draagt niet onduidelijk de sporen van het loslaten der ideale roeping tot barmhartigheid. Er zijn er zeker maar zeer weinigen, die dwepen met den reglementen-bundel der Hervormde kerk. Over het geheel kan men er het beste uit leeren, hoe men geene wetten geven moet. Maar onder die alle schijnt mij het reglement op de diaconiën niet het minste. Ongetwijfeld bevat het vele voortreffelijke bepalingen. Maar toch blijkt ook hier, hoe weinig de strekking van het diaconaat is verstaan.

Artikel 9 kan dit illustreeren. Het luidt aldus:

Sluiten