Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vraag deed rijzen: „Zal ons Christenvolk bij machte blijven, boven het onderhoud der openbare school de steeds zwaardere offers voor de vrije school te kunnen brengen?"

De Rijksbijdrage voor de bijzondere scholen kwam, en wel zoo ruim, als men vroeger niet had durven denken.

Welke beteekenis deze had voor onze Christelijke scholen kunnen we thans laten rusten om alleen na te gaan welke verandering er door kwam in de verhouding tusschen de ouders en de school. Verandering ? Ja zeker. De oplossing van den schoolstrijd, voorzoover die betrekking had op den finantiëelen toestand der school, was van niet geringe beteekenis voor de ouders, de vereeniging, de bestuurders en de onderwijzers, waardoor de onderlinge verhoudingen wel eenigszins werden gewijzigd en verzwakt.

De Besturen. "Eertijds waren deze door de vereeniging, dat was de kring der ouders, gekozen om uitvoering te geven aan wat deze hadden vastgesteld. Ze gaven verslag en deden rekening en verantwoording aan de vergadering der ouders, waren verantwoordelijk en werden benoemd of ontslagen en wilden ze de schoolzaak drijvende houden, dan moesten ze, eenmaal, soms meermalen per jaar bij die ouders aankloppen om steun voor de immer leege kas. Maar thans — de tekorten pei jaar verdwijnen. Na enkele moeielijke jaren van overgang sluit de jaarrekening, ja begint zelfs baten af te werpen voor meerdere aflossing. Al minder krijgen ze de ouders noodig, ze gevoelen zich onwillekeurig vrijer in hunne beweging en als vanzelf wordt de band aan de ouders der schoolgaande kinderen wat slapper gespannen. En die ouders? Och, 't gaat immers goed. Er komt nu subsidie. Op de vergaderingen zijn geen moeielijkheden meer, ze kunnen nu wel thuisblijven, het bestuur zal er wel voor zorgen. Met de armoe van eertijds verdwijnt ook langzamerhand de behoefte om samen te schuilen, de gemeenschappelijke nooden den Heere op te dragen; de geloofsmoed, die in de dagen van zorge zich vastklemde aan de beloften Gods, vermindert en een geest van algemeene verslapping dreigt over ons christenvolk te komen in de plaats van de warme toewijding voor hun school. Al wordt het niet beschreven, en wil men het ook nog niet openlijk erkennen, 't is toch, alsof de school niet meer is de stichting der gemeenschappelijke ouders, maar die der vereeniging,

Sluiten