Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En dat is nu nog iets, waarin de Kerk wakker worden moet.

3°. Het Socialisme kent geen ziel. Dit is het laatste bezwaar van de Kerk, waarover ik wil spreken.

Ik bedoel nu niet: het Socialisme verwerpt het voortbestaan der ziel en rooft u den hemel.

Want misschien is dat niet waar. En bovendien wil ik den schijn niet wekken, alsof ik vanavond door lokking met den hemel of door dreiging met de hel u tot de Kerk wil halen.

Ik zal geen woord meer spreken over het leven achter het graf. Maar het geldt voor dit aardsche, tastbare leven: het Socialisme kent geen ziel.

Het doet altoos, alsof de broodvraag de hoofdzaak is, alsof de mensch gelukkig zal zijn, wanneer hij maar te eten heeft.

En die andere, tallooze, drukkende vragen onzer ziel?

Daar denkt het Socialisme niet aan. Daar weet het althans geen raad voor.

Hebt ge wel eens een socialist bijgewoond op een begrafenis? Ik dikwijls. Maar ze zeggen niets van troost. En het is wel eens afschuwelijk, wat ze zeggen. En toch is er troost noodig voor u, als gij het rouwkleed omhangt. Rouw en dood is toch niet iets alleen voor kapitalisten?

Hebt ge wel eens een socialist aan een ziekbed bijgewoond? Ik dikwijls. Maar een zacht woord, dat bemoedigt in het zware lot en geduldig maakt onder het kruis, moet gij van hem niet verwachten.

Wie dien menschen, die ons den godsdienst ontroofd hebben en toen ons zonder vrede hebben laten zitten; wier eigen oogopslag toont, dat zij zelf geen vrede hebben en die hem nu nog wreed aan een ander ontrooven.

Daar komt de Kerk. En spreekt van dien God, die plaagt, maar niet uit lust tot plagen; die ons kastijdt, maar

Sluiten