Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan worden de dingen somtijds anders en wijzigt zich een jaren ingeroeste beschouwing.

En ook, laatst niet het minst, oefent invloed bij onze overweging de opzettelijke inwerking van buiten door'het „ernstig woord , „den vriendelijken raad," ,;de dringende waarschuwing".

Zeker, er zijn vrienden, die, hoewel belanghebbend en meegevoelend, zich stellen op het begrijpelijk standpunt van absolute stilzwijgendheid.

Anderen spreken, maar in dien vorm, dat zij zeggen ; wij mogen geen invloed oefenen, doch als gij aanneemt (resp. bedankt) zal het ons vreugde geven. — Dit is wel een zeer sympathieke manier van invloed oefenen.

Maar anderen meenen aan hun conscientie verplicht te zijn tot u te komen met een duidelijk uitgesproken oordeel. Wanneer dit oordeel zich nu niet anders uit dan in den vorm van een goedgemeenden raad, zijn zulke woorden zeker ook appréciabel. Wie voelt in dagen van twijfel niet ook behoefte aan de stille kracht van een doorvoeld getuigenis! Maar anders wordt het, wanneer de raadgevingen in absolute verzekeringen, dringende beden, heftige bedreigingen overgaan, waarmede men als met veldgeschut uw ziel wil overmeesteren.

En de moeite van het zuiver overwegen klimt nog meer, wanneer deze „raadgevingen" diametraal tegenover elkander staan, en de één in u wil zegenen, wat de ander in u vervloekt.

Het zou een merkwaardige staalkaart van „vaste opinies", een mozaïkachtig brok kerkelijke volks-psychologie opleveren, wanneer ik een bundelke der ontvangen brieven in het licht wilde geven.

Het wordt u wel wonderlijk te moede, wanneer de ééne broeder u even heilig er. stellig verzekert, dat het uw plicht is om te bedanken, als de andere broeder beweert, dat het uw dure roeping is om aan te nemen.

En dan de variatie in motieven !

Bedanken was mijn plicht:

le. Omdat ik het arbeidsveld niet mocht verlaten, waar God aanvankelijk mijn werk wilde zegenen.

2e. Omdat ik door aannemen een zaak zou steunen, die geen medewerking verdient, maar hoe eer hoe liever haar natuurlijken dood moet sterven.

3e. Omdat ik door mijn vroegere perspublicaties en mijn optreden als curator der school het recht had verbeurd aan de

éigen inrichting der kerken een zoo invloedrijke plaats te bezetten.

Sluiten