Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

logen lang geaarzeld, en naar verklaringen gezocht, dichter bij de concrete voorstellingen liggend: de ka zou zijn de dubbelganger van den mensch of zijn beschermgeest of zelfs een constitueerend element van den levenden mensch zelf. Langzamerhand dringt het besef door, dat wij bij den ka hebben te denken aan de gepersonifieerde levenskracht van den enkelen mensch. En waar nu in Aegypte evenals in Babel, alles zich beweegt langs de lijn microcosmos-macrocosmos, ligt het op zich zelf reeds voor de hand, dat ook de natuur als macrocosmos zijn ka hebben zal. Inderdaad hebben wij, naar mijn overtuiging, in de Osiris-figuur den ka der natuur te zien, het achter en in de natuur aanwezige levensprincipe. Alleen zóó kan ik het verklaren, dat Osiris de ka van Seth wordt genoemd. Gelijk de menschelijke ka tijdens het aardsche leven van den individu meer terugtreedt, maar onmiddellijk tot volle functie komt, zoodra de dood, d. i. het eeuwige leven, intreedt, zoo fungeert ook Osiris als de dood-god, die in den dood het leven bewaart. De aegyptische doodenkultuur concentreert zich minder om den doode dan om zijn ka: de ka duidt den mensch aan naar zijn eigenlijk, onvergankelijk wezen; zoo duidt Osiris de natuur aan naar de in haar wonende onverwoestbare levenskracht.

Door deze opvatting van Osiris worden al zijne verschijningsvormen ongedwongen verklaard. Hij, de in de natuur sluimerende levenskracht, komt overal tot uiting, waar de Aegyptenaar den strijd tusschen dood en leven in gang ziet. Daarom is hij de wassende Nijl, die in de dubbele spelonk van de onderwereld ontspringt, en het

Sluiten