Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in wezen osiriaansch zijn. De osiriaansche doodenvoorstellingen hebben echter tal van elementen opgenomen, die er van huis uit niet toe behooren, en deze elementen op merkwaardige wijze geassimileerd. Ik heb hier vooral het oog op de Rêc-religie. Niet, alsof dat het eenige zou zijn, maar het is ongetwijfeld het belangrijkste.

Straks wees ik er reeds op, dat wij in Aegypte twee groote gedachtenreeksen opmerken: de Osiris-religie als de meer populaire, de Rêc-religie als de meer officieele. Ik zal hier niet in het geding brengen het goed recht van Breasted, die beweert, dat de Rêc-religie de oudste doodenvoorstellingen heeft, waarbij dan later kwam de „intrusion" van de osiriaansche voorstelling. Ik geloof, dat we dat niet kunnen weten. Het eenige, dat we kunnen zeggen is, dat reeds in de Pyramiden-teksten de Osirisreligie buiten haar eigen gebied grijpt. Dat moet ons niet verwonderen. Wij zagen reeds, dat de Osiris-voorstelling niet enkel let op de vegetatie der natuur, maar op het daarin liggend probleem van dood en leven. Welnu dat zelfde probleem spreekt niet minder duidelijk uit het dagelijks sterven en herleven van den zonnegod Rêc. En in het symbool van het gebalsemde hoofd van Osiris, waaruit de zonnegod Chepra te voorschijn komt, hebben wij een voorbeeld, hoe gemakkelijk de altijd zegevierende Osiris met dit verschijnsel werd in verband gebracht. De stervende zon, die 's avonds als een grijsaard in het graf zinkt, komt in het mysterieuze rijk des doods tot nieuw leven. Bekend is de voorstelling van de sarcophaag van Seti I, waar de zonnebal door de hemelgodin Nut in ontvangst genomen wordt, terwijl zij staat op het hoofd

Sluiten