Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Inderdaad dit is bij mij een punt van overweging, is het ook mijn voornemen geweest. Toen middelerwijl de toestand mij te zwaar werd en God de Heere, zooals ik boven meldde, de last mij van de schouders nam, toen viel daarmee ook tevens dit mijn voornemen weg ; ik zelf had de zaak niet langer uit te werken; ze was in andere handen overgegaan. Natuurlijk, bewijzen kan ik dit tegenover anderen niet, maar ik weet voor mij zeiven dat ik zulks wel bewust en gelukkig heb doorleefd.

Voegt dan ook iemand mij toe: gij hebt kerkrechterlijk een fout begaan door niet te procedeeren — dan is mijn antwoord : uw gedachte is niet zoo vreemd en uw oordeel kan ilf wel plaatsen; evenwel op onderwerpelijke gronden deel ik uw meening niet. Maar afgezien hiervan — de zaak nu uit praktisch oogpunt bezien — zou iemand werkelijk meenen, dat, gelet op de strooming der geesten, een kerkelijk procedure met al de spanning en moeite daaraan verbonden, met eenigen graad van waarschijnlijkheid tot een bevredigende oplossing zou hebben geleid ? —

Maar zoo ge niet „hoogeropgingt"— hoor ik vragen — waarom dan niet, bij ontvangen beroep, uw tegenwoordige gemeente verlaten en zóó aan uw moeielijke positie een eind gemaakt ?

Och, zoo het aan mij had gestaan, ik zou niet geaarzeld hebben de roeping naar Ouderkerk, of later naar Kamerik, of nog later naar Middelharnis op te volgen, want waarlijk, ik ben geen man van twist of van strijd, en mijn huisgezin zou ik bij het doen van zulk een keus niet hebben tegen gehad. Maar zou verandering van gemeente mijn bezwaar tegen den geest die in de Geref. Kerken in 't gemeen zich open-

Sluiten