Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De moderne onderdrukking van het kapitaal heeft den proletariër het nationale karakter ontroofd."

Welnu, toen nog het revolutionaire standpunt overheerschte, toen onverbiddelijke strijd tegen het kapitalisme het wachtwoord was, toen de klassestaat met al zijn uitingen ten doode toe werd bestreden — ja, toen kon Lafargue het vaderland beschimpen als „eene metaphysische en ethische deerne, die zich veil geeft voor academische discussies". Nu evenwel al meer aansluiting werd gezocht bij de bestaande maatschappij, moest de kosmopolitische leer verschrompelen en kon aan hetgeen zich historisch en nationaal ontwikkeld had, oprechte achting niet worden onthouden.

Het triomfgeroep, in de Sozialistische Monatshefte, der revisionisten orgaan, aangeheven, is niet ongegrond. De vierde Augustus 1914, de dag, waarop de Duitsche sociaal-democratie vóór het oorlogscrediet stemde — zoo roepen zij uit — is een keerpunt in de geschiedenis van het socialisme.1) Een doodelijke slag werd toegebracht aan het fabeltje van den kapitalistischen klassestaat. „Wie in den huidigen staat bloot ziet een juridisch en politiek orgaan van kapitalistische klassenheerschappij, waartegen een sociaal-democraat in onverzoenlijke oppositie moet komen, behoort dezen staat de middelen tot voortzetting van zijn bestaan principieel te weigeren." Maar nu het bloed van duizenden uit alle klassen van het rijk gevloeid heeft, kan van dergelijke vijandschap geen sprake meer zijn.

Voor andere stukken ware dezelfde ontwikkelingstendenz

!) In den breede wordt dit standpunt bepleit door Wilhelm K o 1 b, Die Sozial-democratie am Scheidewege, 1915. Daarnaast noemen wij het artikel van dienzelfden Kolb in S o z. Monatshefte, 1916, bldz. 22 en vlg; van August Müller in S. M., 1915, [bldz. 1095 en vlg.; en vooral ook H ugo Poetzsch Die Konsequenz des Reformismus, in S\. M., 1915, bldz. 1273 en vlg.

Sluiten