Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het is niet zoo zeer de wereld van buiten-af, als welde wereld van binnen-uit, 's menschen eigen natuur, welke hem in aanhoudenden strijd en verzoeking brengt.

Wiens ziel nooit doorlicht is geweest van het goddelijk ideaal, wie zich nooit verloren heeft gegeven aan het meest verheven ideaal zijner ziel, die kent ook niet de smart en de verzoekingen, die kent niet de wanhoop, de matelooze onmacht te leven naar dit ideaal van goddelijke heerlijkheid. Eerst als Jezus Christus het middelpunt onzes levens is geworden, het voorbeeldige ideaal van liefde en genade, voelt de mensch aan den lijve het lijden, hetwelk dit ideaal hem oplegt, omdat eigen wereld, eigen natuur zich onmogelijk aan het ideaal gewonnen kan geven.

Eertijds was het de wereld van buiten-af, die den mensch zijn schoonste illusies ontnam, die hem zijn dierbaarste bezit wilde ontrukken, maar nu is het de wereld van binnen-uit, 's menschen eigen natuur, welke hem het schoonste ontrooven wil, hetwelk hij in en door het wonder Jezus ontvangen heeft.

En dan kan de mensch niet uitgaan in de wereld buiten hem om te zoeken het wonder, hetwelk hem zal verlossen van zijn wanhoop, neen dan heeft de mensch in de stilte van eigen ziel met zich zelf te vechten, dan is er niets of niemand, die hem in deze ure van benauwenis kan bijstaan.

Wat zal de mensch in deze oogenblikken uitstrijden;

Sluiten