Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

troduccerd. En waarlijk; ik heb mij uitstekend geamuseerd, niet alleen door de bespottelijke ernstige manier, waarop mijnheer Van Zwaan, zijn rijmelarij, die als droog zand aan elkaar hing, voordroeg, maar ook door de eigenaardige wijze, waarop ieder zijn voordracht ten beste gaf. Ik zal trachten u dit van een ieder terug te geven.

Ue eerste spreker, een net man, in de kracht van zijn leven, met zwarten baard en donker uitzicht, laat elk woord op zich zelf kort en krachtig hooren.

BRONBEEK.

Prachtig Bronbeek , trotsche stichting;

Lusthof voor de dapperheid.'

Gij baart den verminkten strijder Zoete ruste na den strijd.

Uw verrijzing, prachtig Bronbeek,

Heeft zoo schitterend getoond Hoe in 't hart van Neêrlands Koning Liefde voor zijn dappren woont.

De volgende is een eenvoudig baardeloos mannetje van een vijftig jaar, met lijmerige stem en zenuwachtig droevig gelaat. Zijn haar is nederig voor het voorhoofd glad gekamd en een paar glimmende lokken brengen van af de ooren een visite aan de wenkbrauwen. Hij steekt in een ouderwetschen langen jas, terwij| zijn hals geklemd zit in een das zonder boorden. Zijn armen, door een paar eng sluitende mouwen omspannen. zijn tegen het lijf gedrukt; alleen de groote handen bewegen zich plat uitgestrekt.

DE OUDE VRIJER.

'k Sta alleen- op deze wereld,

Niemant is er die mij mint!

'k Heb geen teeder, liefd'rijk vrouwtje,

Noch een spelend, dartel kind.

O! 'k verlang zoo naar een wezen,

Deelend in mijn vreugd en smart,

Dat mij lief heeft om mij zeiven .

Uit de volheid van het hart.

Maar helaas! 'k ben oud en zieklijk

En mijn haar is wit gekleurd,

'k Zal verlaten, eenzaam sterven,

Door geen mensch, geen mensch betreurd.

Iemand met een ruw en onaangenaam uiterlijk treedt thans met dreunende passen op. Hij spreekt met

Sluiten