Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op eenen morgen bekommerd opstaande, beproefde hii zich ernstig. Eene zekere ledigheid in zich gevoelende, begon hii

ilZTT' 1 5*° h°°P Wd r8gt WaS' In die gemoedsgesteldheid werd hij op Christus gewezen. Dit maakte hem

nog meer angstig. Des middags komt het woord tot hem • bmon. Simon! ziet de satan heeft ulieden zeer begeerd, om te * ziften als de tarwe, maar Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof met ophoude. Luk. 22: 31, 32. Zijne hoop verlevendigde Te vier uren na den middag leerde hij in Christus gelooven, erkende Hem voor zijnen Heer en God, en kwam met deze blijde boodschap verheugd naar huis. .Zoo velen Hem aanqenomen hebben , dien heeft Hij magt gegeven hinderen Gods te woraen, namelijk die in zijnen Naam gelooven. Joh 1- 12

Sommigen ergerden zich weieens aan zijne groote' vrijmoedigheid Cornelts zeide door zijnen voorbeeldigen wandel die velen beschaamde en veroordeelde: ik heb geloofd, daarom spreek ik. Ps. 116: 10. Hij daarentegen schaamde zich het Evangelie van Christus niet, want het was hem door het geloof eene kracht Gods tot zaligheid geworden. Indien zoodanige voorbeelden zwijgen, zullen dan de steenen niet spreken?

Hoewel hij zich niet voorstelde, dat de dood hem zoo spoedig in de eeuwige ruste zoude overbrengen, is het van achteren beschouwd, duidelijk, dat hij daartoe, hoewel onopgemerkt, ,8 voorbereid geworden. Onderscheidene personen herinneren zich, dat hij dikwijls met eenen zekeren nadruk zeide: dat het zeer verre het beste is, ontbonden te worden en met Christus te zijn. Kort voor zijnen dood sprak G. van der Gust hem te Legden en gaf hem aldaar de laatste handdruk met eene hartelijke liefde. Ik ben ook op eene bijzondere wijze van hem. gescheiden. Na het eindigen van de Catechisatie, die ik om den verren afstand, met hem ziine zuster en broeder hield, spraken wij doorgaans nog een weimgje te zamen over de wegen des Heeren. In de een na laatste zamenkomst verzocht ik hem bij het eindigen te bidden, ïetwelk hij gewillig deed, waartoe ik hem anders nimmer had verzocht. Het uur van scheiden sloeg eerlang. Nog eens gaf ik hem onderwijs. Bij het slot liep ons gesprek over de nietigheid van dit leven en de aanstaande heerlijkheid. Miin gemoed werd daaronder op eene bijzondere wijze verlevendigd en zetroost. Ik gaf hem de broederhand met een geheiligd hart en zag hem niet meer levend.

Twee dagen voor zijne ziekte bragt hij een' avond in eenen riendenknng door. Toen mogt hij nog in ruime mate den

Sluiten