Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en zoolang soms een onvoorzichtig woord voldoende is, om zijn levensmiddelenkaart te verliezen, bedenkt men zich wel driemaal vóór men in 't publiek iets zegt. Nog vaker volgt men den zekersten en gemakkelijksten weg: men denkt niet meer en men gaat niet af van de afgezaagde formules en gemeenplaatsen, bij het proletariaat in gebruik. Dat is de keerzijde van de medaille, die wij aan de Sovjet-jeugd

toekennen voor haar moed.

*

* *

Van het hoofdstuk, dat handelt over het theater, willen we alleen aanhalen, dat de schrijver het eenigszins vreemd vindt, dat men in Rusland ook nog eerste en tweede klasse kan reizen en er in de opera ook verschillende rangen zijn. Voor arbeiders gelden ook gereduceerde prijzen. Merkwaardig dat in de buffetten dezer inrichtingen van alles te krijgen is tegen veel lagere prijzen dan elders. Waarom? De schrijver merkt ondeugend op: Is het misschien het oude systeem van 't Leger des Heils: Een bord soep en het Woord Gods? Inderdaad wordt de schouwburg in hoofdzaak voor propaganda gebruikt.

Karakteristiek! Op een soirée, waar een musicus zeer verdienstelijk werken van Chopin gespeeld heeft, critiseert een officier van het Roode Leger: „Chopin maakt ons week en wij proletariërs willen niet week gemaakt worden."

In hetzelfde hoofdstuk vertelt de schrijver nog van een loterij, waarbij de hoogste prijs is: een reis van zes weken in 't buitenland. Dezen prijs te winnen is de vurige begeerte van vele Russen. „Ik heb nooit kunnen begrijpen," zoo gaat hij voort, „waarom 't zoo moeilijk is voor een Sovjet-burger om eens buiten zijn land te komen, waarom een paspoort voor 't buitenland voor hem een droom is, die niet verwerkelijkt kan worden. De indruk, dien deze hoofdprijs te weeg brengt, moet in ieder geval fataal zijn

uit een oogpunt van propaganda."

* *

Sluiten