is toegevoegd aan uw favorieten.

De lijdensgeschiedenis eener Duitsch-Protestantsche kolonie onder het Sowjet-regiem

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

"^e9 moeder, laten we toch maar liever bidden," zeide hij en vouwde de handen.

Toen legde Barbara haar harde werkhanden om de magere kinderhanden van haar jongen en bad met angstig hart om een nieuw, gehoorzaam hart voor haar kind, dat niet vermoedde, welke slechte dingen het had gezegd. En wat zij niet uitsprak, dat riep haar hart. Het was de bede, haar kinderen te behoeden te midden der wereld van verleiding en goddeloosheid.

„Het was toch goed, Moeder, dat wij gebeden hebben," zeide de jongen. Toen sliep hij spoedig in, zonder eenig besef van den vreeselijken strijd tusschen twee werelden, waarin hij reeds in zijn kinderjaren betrokken was.

De moeder sliep dien nacht nauwelijks. Als door het licht van den bliksem was haar door de woorden van haar kind duidelijk geworden, welk gevaar haar kinderen bedreigde.

Otto zou spoedig den leeftijd bereiken, waarop hij door de eischen, die de communistische staat aan de jeugd stelde, aan den invloed van het ouderhuis zou worden onttrokken. En de andere vier zouden volgen. Marietje moest reeds in Augustus naar school. Dan zou ook in haar onschuldig kinderhart hetzelfde venijn gedruppeld worden. Hoe lang zou het den ouders mogelijk zijn, dit tegen te gaan? De ouders zouden het moeten aanzien, hoe hun

kinderen bedorven werden en te gronde gingenl Zou dat het

einde zijn van de kinderen, wier vrome voorvaderen waren weggetrokken om een schuilplaats voor de macht van den Satan te zoeken en zich in veiligheid te brengen voor het merkteeken van het dier?

Was nu niet eindelijk de tijd daar, waarvoor de voorouders destijds vluchtten? Was het nu niet reeds zoo, dat niemand kon koopen en verkoopen, die niet door het communisme geteekend J"as- Droegen inderdaad velen niet reeds het merkteeken van het dier?

Hoe zou zij haar kinderen behoeden?

Een vreeselijke angst maakte zich van Barbara meester. Terwijl haar man en haar kinderen rustig sliepen, liep zij de kamer op en neer en bad God, haar een uitweg te wijzen.

Toen kwam haar opeens het woord der vaderen voor den geest, dat in haar familie algemeen bekend was. God zou nog eenmaal, voor de derde maal roepen. Dan was het hoog tijd, aan dien roep gehoor te geven.

Riep God thans niet? Moest zij met de haren Rusland niet verlaten? .... Moest zij niet alles in het werk stellen om de zielen van naar kinderen te redden?

^.ij wist wel, dat Grootvader aan het woord van den derden roep een andere beteekenis gaf. Maar was het in den grond toch niet

hetzei.de Wilde zij niet de zielen van haar kinderen redden

om God te dienen? Wilde zij hen niet uit de klauwen van den batan rukken?

Het bloed der vaderen ontwaakte in Barbara. Als deze vluchtten, toen men God nog in de kerk en in de samenkomsten mocht dienen, des te meer moest zij met haar kinderen vluchten uit het rijk, waar