Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dus volstrekt geen kenmerkend verschijnsel van dezelve

uitmaken. „ . , . •

Neemt men in overweging , dat de meeste peripherische

zenuwen , met uitzondering van de hoogere zintuigszenuwen , qemengde zenuwen zijn, daar gevoels- en eweffincsvezels naast elkander liggen en zich onder eender0 mengen , dan zal men het niet vreemd vinden , da hersenontstekingen even dikwijls storingen van'e gevoel, als van de beweging zullen ten gevolge hebben ' Uit de beschouwing van deze physiologische stelling volgt onmiddellijk dat de ten gevolge van encephalitis verlamde ledematen tevens ook gevoelloos zijn moeten , daar prikkels, welke de middelpunten van de bewegingsvezels tot geleiding ongeschikt gemaakt^ hebben , °° middelpunten der naast dezelve liggenae gevoehzenu en tot geleiding ongeschikt moeten maken. Dit is nu cii wijls, maar op verre na niet altijd liet geval.

Dikwijls worden de verlamde ledematen tegelijker tijd in eenen zoo aanmerkelijken graad gevoelloos , dat men de huid en de spieren tot op het been met eene naald kan doorsteken, zonder dat men de geringste sporen van

gevoel bii den lijder waarneemt.

Menigmaal gaat een verminderd gevoel eenigen tijd aan de verlamming vooraf, en de lijder klaagt over een gevoel van ingeslapen zijn en koude der ledematen.

Dikwerf ontwikkelt zich de gevoelloosheid allengskens eerst nadat de verlamming ontstaan is , zoodat net verlamde lid van lieverlede geheel gevoelloos word .

Het meest bepaalt zich de gevoelloosheid tot het verlamde lid, niet zelden is zij intusschen in minderen graad over de geheele huid uitgestrekt zoodat men bij den lijder overal een stomper gevoel waar¬

neemt. . . , _ _ i

Dikwijls blijft het gevoel in net venu.imo ^

duur bewaard , zoodat de verlamde ledematen nooit geheel van gevoel beroofd worden.

Dikwijls werken de gevoelsvezels op den prikkel, welken de zich vormende ontstekingshaard op dezelve uitoefent, veel vroeger en levendiger terug dan de be-

Sluiten