Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te gronde gaat aan opstijgende nierinfectie, zoodat het duurzame resultaat er zeer pover uit ziet.

Veel logischer lijkt mij eene plastiek met een darmlap, dus contractiel weefsel:

1° omdat hierbij de anatomische en physiologische verhoudingen gerespecteerd worden en

2° omdat, zooals mijn proeven aangetoond hebben, blaasplastieken, waarbij de ureteren niet geïmplanteerd behoeven te worden, een goed resultaat geven en geen opstijgende nierinfectie tengevolge hebben.

De weg, dien Rutkowski volgde, — nl. de plastiek met een darmlap —, lijkt mij beter dan die van Mikulicz — nl. met eene geïsoleerde darmlis.

Een nadeel, aan de plastische behandeling der ectopia vesicae verbonden, is, dat men nog enkele naoperaties moet doen om de epispadie op te heffen.

Met alle andere methoden heeft zij verder gemeen, dat incontinentia urinae blijft bestaan.

Voor eene totale blaasplastiek zal wel nooit eene indicatie bestaan, want de sterftekans is buitengewoon hoog en de operatie zeer gecompliceerd en langdurig, zoodat men na exstirpatie der blaas de voorkeur zal geven aan de veel eenvoudigere inplanting der ureteren in de lendenstreek, vooral, daar de plastiek ook zoo goed als geen kans op continentia urinae geeft.

Terloops zij hierbij vermeld, dat een blaasplastiek bij den mensch minder kans op peritonitis zal geven dan bij den hond, daar men veel gemakkelijker extraperitoneaal kan werken.

In het kort samengevat, zou ik mijne resultaten en conclusies als volgt willen formuleeren:

I. Darmlappen, die van hun mesenterium beroofd zijn, kunnen niet zonder meer gebruikt worden voor transplantatie, daar zij necrotisch worden.

II. Partieele huid-, maagwand- en blaaswandplastieken met gesteelde darmlappen zijn zeer goed mogelijk. De darmlappen blijven voortleven en vertoonen tot 51/, maand na de inplanting geen veranderingen, noch macroscopisch, noch microscopisch; de mesenteriumvaten

Sluiten