Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een andere tactiek wordt gememoreerd in the Reports of the yellow fever commission 1913, n.1. het verbergen van de aanwezigheid van de gele koorts onder allerlei euphemistische namen, b.v. bilious remittent fever. Speciaal deze laatste zeer varieerende terminologie is volgens de schrijvers van de bovengenoemde Reports oorzaak, dat het thans moeilijk is om uit te maken, tenzij een uitvoerige beschrijving van ziektegevallen wordt aangetroffen, met welke ziekte men in een gegeven geval te doen heeft.

Andere namen zijn aanduidingen van plaats van voorkomen zonder meer, b.v. Magdalenafever naar de Magdalenarivier in Columbia.

Tenslotte bestaat er nog een categorie van namen, die hun oorsprong danken aan een vooropgezette verkeerde meening. Zoo nam de wetenschap vroeger aan, dat gele koorts bij kinderen, geboren in een endemisch gebied, niet kon voorkomen. De gele koorts werd n.1. beschouwd als een acclimatisatieziekte. Sedert men tot de ontdekking kwam, dat het woord acclimatisatie ten opzichte van de gele koorts vervangen moest worden door het woord immunisatie, moest men ook de vatbaarheid van kinderen veronderstellen. Het bleek nu al spoedig, dat kinderen ook aan de ziekte lijden, gewoonlijk in lichten vorm, vermoedelijk als gevolg van een aangeboren meerderen weerstand, die bij het opgroeien gaandeweg verloren gaat. Deze lichte vormen van gele koorts bij kinderen worden tegenwoordig zelfs algemeen beschouwd als een der belangrijkste factoren voor de instandhouding van een endemie en tevens als de oorzaak van het vrij algemeen voorkomen van een meer of minder sterken graad van immuniteit der volwassenen in een endemisch gebied.

Toch kwamen ook wel zwaardere vormen bij kinderen

Sluiten