Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trekken zou zijn door de geïnfecteerde muskieten of ook aan de lagere temperatuur, die er gewoonlijk heerscht, maar zal wel hoofdzakelijk het gevolg zijn van het minder ontwikkelde scheepvaartverkeer naar die streken.

Daar de uitbreiding van de gele koorts samenhangt met de uitbreiding van het gebied van de Aëdes aegypti is endemie alleen in den tropengordel mogelijk. In dit opzicht is gele koorts een echte tropische ziekte, 's Zomers reikt het gebied der Aëdes aegypti tot 43° N. en Z.B. Het gebied, waar epidemieën zijn voorgekomen, is dan ook veel uitgebreider dan het endemische gebied.

De grenzen van het epidemische gebied kunnen worden aangegeven door een lijn Quebec—Swansea—St. Nazaire— Livorno—Loanda—Ascension—Montevideo—Valparaiso— Guaymas—Quebec, d.w.z. noord 51° N.B., zuid 35° Z.B., oost 10° O.L. en west 111° W.L.

Ottoen Neumann geven als westelijkste punt aan San Francisco (122° W.L.) en als oostelijkste punt Triëst (14° O.L.).

Torre Annunziata, waar in 1883 een kleine epidemie was, ligt nog iets oostelijker dan Triëst, n.1. op 14° 27' O.L.

Waar gele koorts is, daar is de Aëdes aegypti. Deze laatste wordt thans in het tropengebied van de geheele wereld aangetroffen. Toch komt de gele koorts lang niet overal voor waar de Aëdes aegypti is, speciaal niet in OostAzië. Men denkt zich de verklaring van dit feit wel door aan te nemen, dat de Aëdes eerst in den laatsten tijd door het wereldverkeer overal heen verspreid is. Ook thans is deze muskiet nog niet overal in het binnenland doorgedrongen, zooals b.v. in Zuid-Amerika. Op eilanden in de Zuidzee, die nog buiten het wereldverkeer liggen, worden geen Aëdes aangetroffen. Echter zullen bij de verspreiding van

Sluiten