Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar, hoewel de taak van de commissie van Reed na de schitterende oplossing der theoretische vraagstukken feitelijk was afgeloopen, heeft G o r g a s toch nog dikwijls met Reed geconfereerd over de quaestie hoe de theorie practisch toegepast zou kunnen worden. Ze zagen daartoe voorloopig geen kans. Het scheen hun onmogelijk de volwassen muskieten in voldoende mate te vernietigen. Ze hadden zich destijds nog niet voldoende ingewerkt in alle détails van de levensgewoonten van den muskiet, om een andere bestrijdingswijze voor mogelijk te houden.

Na het vertrek van de commissie van Reed besloten de artsen van het Sanitary Department over te gaan tot de vaccinatie. Zij dachten, dat dit het sterkste bestrijdingsmiddel zou zijn, daar na de 2 eerste gevallen al de andere (in totaal 24) van de commissie van Reed zeer licht verloopen waren. De bedoeling was dus om, in navolging van F i n 1 a y, een vatbaar individu te laten steken door een geïnfecteerden muskiet en hem zoodoende een lichten aanval te bezorgen. Hiermee werd begonnen door G u i t e r a s in het Las Animas Hospitaal.

In zijn rapport over deze vaccinatieproeven houdt Guit e r a s zich, in een noot, bezig met de verschillende namen, die aan den de gele koorts overbrengenden muskiet in dien tijd werden gegeven.

F i n 1 a y had den muskiet culexmuskiet genoemd, daar hij meende, dat de muskiet overeenkwam met de soort, die onder dien naam beschreven was door D e s f o i d y.

De Amerikaansche legercommissie noemde hem culex fasciatus, een soortnaam, afkomstig van Fabricius.

T h e o b a 1 d, een specialiteit in het determineeren van muskieten, had echter uitgemaakt, dat men den gele-koortsmuskiet moest afscheiden van het geslacht Culex. Hij

Sluiten