is toegevoegd aan uw favorieten.

De levensverrichtingen als rhythmische gebeurtenissen beschouwd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verschijnselen steeds een geheel anderen vorm zullen moeten vertoonen als die van het oorspronkelijke primaire rhythme. Worden de beide curven, nl. die van het secundaire en die van het primaire verschijnsel, ontleed volgens reeksen van Fourier, dan treft men in beide dezelfde aantal en soort van componenten: de onderlinge grootte verhouding dier componenten echter is gewijzigd, terwijl bovendien phaseverschuivingen zijn opgetreden. En dit is ook het geval bij de verschillende secundaire rhythmen onderling, niettegenstaande deze toch door één zelfde primair rhythme worden veroorzaakt. Ook de verschillende secundaire rhythmen vertoonen dus onderling vormverschillen. Om de juistheid hiervan in te zien behoeft men slechts ademhalingscurven van borst- en buikademhaling en van den luchtdruk in de neusholte bij éénzelfden persoon gelijktijdig opgenomen, met elkander te vergelijken, om dadelijk bij den eersten oogopslag de zeer groote onderlinge verschillen waar te nemen.

Haast nog sterker treden de vormverschillen op den voorgrond, die men aantreft in de geregistreerde curven van slagaderpols, aderpols, cardiogram en electrocardiogram, om niet te spreken van volumen- of snelheids- of drukcurven! Waarom verschillen deze curven zoo sterk ? Een volledige verklaring van deze eigenaardigheid past niet in deze beschouwing. Ik moet mij hier beperken tot een enkel punt. Wij kunnen ons denken, dat bij het opwekken van een secundair rhythmus, datgene wat secundair rhythmisch verandert, behept is met zoodanige eigenschappen, dat de combinatie daarvan, in het algemeen gesproken, aanleiding zou kunnen geven tot het optreden van eigen trillingen, indien het evenwicht even verstoord wordt, en indien niet een bepaalde dempende werking het ontstaan van een trilling verhindert. Onder deze omstandigheden kan men den secundairen rhythmus het eenvoudigst beschouwen als een gedwongen trilling met een of meerdere graden van vrijheid, en waarbij de primaire trilling zelve voorgesteld is als een reeks van Fourier. Maar dan zal de gedwongen trilling steeds sterk in vorm van de primaire oscillatie verschillen, daar elk der termen van de reeks, d.w.z. elk der boventonen van de primaire reeks met een andere mate van verzwakking en ver-