Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daardoor wordt het lichaampje van het kind zoodanig samengedrukt, dat de longen slechts onvoldoende adem krijgen en zelfs gevaar van verstikking kan ontstaan.

De schrijfster heeft in haar praktijk een bijzonder kras geval in dit opzicht beleefd, hetwelk door opeenhooping van verschillende fouten het best leert, hoe men een zuigeling niet mag behandelen. Schrijfster werd in den vroegen morgen bij een kind van 14 dagen oud geroepen, dat levenloos in bed was gevonden. Na een zorgvuldig onderzoek bleek, dat het lichaampje van het bloeiend en stevig kind door een gebreiden navelband zóó eng was omgebonden, dat de ademhaling daardoor onmogelijk was gemaakt en het kind ellendig moest stikken. Misschien zou men nog door het schreeuwen van het arme schepseltje opmerkzaam geworden zijn, dat er iets niet in den haak was, wanneer er niet twee noodlottige complicaties bij waren gekomen. Ten eerste was het kind met een stapel bedden bedekt, die alleen reeds een verstikking teweeg konden brengen, en tweedens — wat bijna niet te gelooven is — was het geheel alleen in een door twee vertrekken van de kraamkamer gescheiden kamer voor den nacht ondergebracht, omdat de moeder het reeds wilde „opvoeden". Daarbij was het kind na een twaalfjarig kinderloos huwelijk ter wereld gekomen. De dood was klaarblijkelijk reeds 's nachts ingetreden.

Het lichaam van «en pasgeboren kind moet vrij zijn van eiken druk en dwang. Navelbanden mogen in geen geval gebruikt worden, daar zij niet het minste nut hebben. Ook het halsje van het kind mag niet te nauw worden ingesloten, wat niet zelden door het te vast aanhalen der banden van het jakje geschiedt. Zoowel hiertusschen als tusschen(c!e om het lijf gewonden flanellen doek moet men gemakkelijk een hand kunnen steken, daar alleen in dit geval een ongehinderde circulatie mogelijk is. Evenzoo moeten de beentjes van het kind ruimte voor vrije beweging hebben, zoodat men de flanellen doek niet direct bij de voeten, doch iets verder naar onderen omslaat. Op deze wijze kan het kind naar hartelust met de beenen trappen, zonder daarbij kou te vatten.

Het schreeuwen van het kind.

Het schreeuwen is bij het kind eene zoo gewichtige levensuiting, dat het voor moeders en bakers zeer zeker niet overbodig is zich daarmede wat nader bezig te houden. Wie zich in de veelvuldige overgangen en verscheidenheden daarvan wat meer verdiept, zal spoedig bemerken, dat zij duidelijk te kennen geven waarom het kind schreeuwt. Want het verheft zijn stem door de verschillendste oorzaken, die men natuurlijk moet kennen. De voornaamste oorzaak is honger en lichamelijk

Sluiten