Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mishagen, wat zich door jammerlijk schreeuwen verraadt. Daarnaast vervult echter het schreeuwen een gewichtige physiologische taak: het vervangt de onvoldoende lichamelijke beweging, brengt de borstspieren in werking, zet de borstkas uit en geeft aan de longen door voldoende ademhaling een rijkelijken toevoer van zuurstof. Dit natuurlijke geschreeuw leert men spoedig van het klagend geschreeuw onderscheiden, daar hierbij de jammerende bijklank ontbreekt.

Natuurlijk mag men niet alleen op deze acustische kenteekenen vertrouwen, doch moet men zich in elk voorkomend geval over de juiste oorzaak van het geschreeuw orienteeren. Doet zich een behoefte of lichamelijk onbehagen voor, dan moet dit verholpen worden. Blijkt het echter, dat het kind niets scheelt, dan laat men het rustig schreeuwen. Meestal houdt het reeds op zoodra het blootgelegd wordt, om dan vergenoegd met handen en voeten te trappen en van plezier te kraaien, waardoor de oorzaak van het geschreeuw direct is opgehelderd.

Vele jonge moeders geraken bij elk geschreeuw van haar kind in opwinding en probeeren elk middel om het tot bedaren te brengen, zonder daarmede hun doel te bereiken. Wiegen, heen en weer rijden of ronddragen is ten zeerste af te keuren, daar in het gunstigste geval het kind voor korten tijd rustig wordt, doch daarna spoedig met dubbele kracht brult. Bovendien wordt het aan de in slaap makende beweging gewend en onthoudt spoedig het resultaat van zijn geschreeuw, zoodat het spoedig een plaaggeest wordt zijner al te toegevende omgeving. Hier helpt slechts het recept: de oorzaak van het geschreeuw verhelpen, anders rustig laten schreeuwen. Vooral de nachtrust, zoowel van het kind als van zijne omgeving, is slechts op deze wijze te redden, want kinderen die gewoon zijn om bij ieder geschreeuw te worden opgenomen, houden alle huisgenooten uit den slaap en zijn slechts rustig als zij urenlang rondgedragen worden. Natuurlijk is de beklagenswaardige moeder of baker van zoo'n kind — of beiden — den volgenden dag doodmoede.

©

De lichamelijke gesteldheid van het kind in de eerste levensdagen.

Onmiddellijk na de geboorte doet het kind de eerste ademhaling en vult zijn ledige longen met lucht. Hierdoor ondergaat de bloedsomloop, die tot zoover door de in de navelstreng uitloopende bloedvaten in nauwe verbinding met het lichaam der moeder stond, eene ingrijpende verandering en verkrijgt zijne volkomen onafhankelijkheid. Met het afbinden der navelstreng is het kind een natuurlijk-zelfstandig wezen geworden.

Bij deze eerste en gewichtige verandering komen verschillende

Sluiten