Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nei iaiiuen-K.iijgcii.

Het natuurlijke einde van den leeftijd van den zuigeling is het doorbreken der tanden, dat gewoonlijk in de zevende of achtste maand geschiedt. Eerst breken de beide middelste snijtanden in de onderkaak, dan die in de bovenkaak door, waarbij langzamerhand de vier buitenste snijtanden, de vier eerste hoektanden en later de overige tanden komen, die'het uit 20 tanden bestaande melkgebit vormen.

Deze tijd van het doorbreken der tanden speelt bij de moeders een bijzondere rol en is de bron van ingewortelde fouten. Iedere ziekte, die gedurende het tandenkrijgen voorkomt, wordt eenvoudig als een gevolg daarvan opgevat. Diarrhee, brakingen, hoesten, krampen — kortom, de menigvuldige ziekteverschijnselen gedurende den leeftijd van den zuigeling -— aan dit alles heeft het „tanden krijgen" schuld. Het natuurlijk gevolg daarvan is, dat zelfs bij de hevigste storingen door de moeders naar eigen goedvinden wordt gehandeld en eerst dan de dokter geroepen of opgezocht wordt, als het te laat is.

Er kan niet ernstig genoeg op gewezen worden, dat deze gewoonte om ieder ziekelijk verschijnsel gedurende het doorbreken der tanden daaraan te wijten, even gevaarlijk als ondoordacht is, en dat moeders, die aan deze dwaling vasthouden, zelf de schuld ervan dragen als hun kind daaraan te gronde gaat. Vooral is de neiging af te keuren van talrijke vrouwen,, om moeders, die zich over hun kind beangstigen en geneeskundige hulp willen inroepen, daarvan af te houden en ze daarmede gerust te stellen, dat dit alles het gevolg van het tanden krijgen is. In werkelijkheid mag men juist in dezen tijd het minst talmen met het inwinnen van geneeskundig advies, want bij gezonde kinderen leidt het tanden krijgen nooit tot ziekelijke storingen. De kleinen zijn onrustig en verdrietig, raken veel speeksel kwijt en toonen duidelijk, dat zij pijn in hun tandvleesch hebben, doch diarrhee, brakingen en hoesten behooren niet tot de natuurlijke begeleidende verschijnselen dezer periode.

Zoo gaat het ook bij tandpijn. Hierbij is het wel is waar niet onmogelijk, dat tusschen krampen en het doorbreken der tanden een zeker verband bestaat, dat van de kaakzenuwen uitgaat, doch ook hierbij is meestal sprake van zwakke en zenuwachtige kinderen. In geen geval mag men zich derhalve met de geliefkoosde geruststelling, dat dit door de „tandpijn" komt, sussen. Het meest komen stoornissen bij rachitische kinderen voor.

Hoe moeten kinderen die tanden krijgen behandeld worden? De verzorging van kinderen, die tanden krijgen wordt zooveel mogelijk be-

Sluiten