Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Echter heeft het nerveuse apparaat tegelijkertijd veel meer stooten ontvangen, dan de bovengenoemde. Een verwante groep signalen heeft reeds een compensatorische instelling te weeg gebracht, die zich bijv. in het mesencephalon kan hebben afgespeeld, een instelling, die echter niet mogelijk geweest is, zonder de medewerking van bijv. het otolithenorgaan. Terwijl die instellingsstoot, stel bijv. langs de lengtebundels naar het ruggemerg afvloeide, kan de pyramidenbundel daardoor gesloten zijn. Er gebeurt nog niets willekeurigs. Men kan zich denken, dat de compensatoire inwerking op de stoornis voldoende is geweest en het hoogste centrum niet antwoordt.

Toch is het niet zeker, dat de compensatie-instelling langs dien weg voldoende is geweest. Een surplus van signalen is naar het cerebellum gekomen, passeert dit, en de wandkwab ontvangt behalve de eerstgenoemde groep signalen, even later een tweede signaal-groep, die echter tegelijkertijd — stel langs vestibulo-spinale en rubro-spinale wegen — nieuwe instellingen in het leven heeft geroepen. Daardoor kan de compensatoire instelling zonder verdere hulp soms verkregen worden.

De verschillende in het ruggemerg aangekomen stooten houden nog altijd het gemeenschappelijk pad uit de schors gesloten. Men kan dit anders uitdrukken en zeggen, de signalen uit de ventrale thalamuskern, uit mesencephalon en corpus geniculatuni waren nog niet voldoende, zelfs niet als cerebellaire impulsen zich daarbij voegen, om de hersenschors te dwingen om het gemeenschappelijk pad te benutten.

De laatst ontvangen signale^i kunnen echter wel iets anders uitwerken. Zij kunnen teruggeworpen worden op het cerebellum. Is dit het geval, dan werkt een nieuwe invloed op de instellingen, die van daaruit reeds plaats hadden gevonden.

Langs het gemeenschappelijk cerebello-cerebraal pad (in casu de cerebellaire bindarm) dat even te voren gebruikt is door de signalen, die via de kleine hersenen de schors bereikten, krijgt de hersenschors ten derde en ten vierde maal een nieuwe reeks signalen.

Eerst deze wekken het groote associatieve geheel en eerst dan kan de geleiding langs den pyramidenbundel geopend worden, maar dan nog alleen voor die stooten, welke, gegeven het geheel van de voorafgaande automatische instellingen, kunnen worden doorgelaten. Dan is er echter zooveel gebeurd, dat het niet meer aannemelijk is, dat het optisch zenuwstelsel, niet heeft meegewerkt en zijn associatieven invloed op de overige schors zal doen gelden.

Er zal nog een geweldige hoeveelheid pliysiologische arbeid moeten worden verricht, eer de rol, die aan elk dezer hulpmechanismen toekomt, zal zijn vastgesteld, maar het is mijn vaste overtuiging, dat de anatomie der hersenen, op het standpunt waarop zij zich thans bevindt, een weg aanwijst langs welken men moet zoeken.

Wat hierboven werd uiteengezet voor de bestaansvoorwaarden der willekeurige handeling, voorzoover zij door het parietale hersendeel wordt

Sluiten