Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De hoogste reflectorische uiting, die wij de wilsuiting noemen, draagt voor onze zelfwaarneming het karakter als grepen wij actief in in het spel der door auto-regulatie bepaalde, reeds bestaande, ons op dat oogenblik niet bewuste, op lager niveau aanwezige, automatismen.

Maar de arbeid, die zich in het hoogste centrale orgaan afspeelt, is daarom nog niet van anderen aard, dan die, welke bij de meest elementaire reflex-uitingen verricht wordt.

In dezen gedachtengang wordt de wils-uiting bepaald door een gelijktijdige verbinding van een groot aantal, op elkander gestapelde reflex-uitingen, die tot elkaar in een bepaalde verhouding staan en die een bepaalde instelling op een gegeven doel met groote nauwkeurigheid en zekerheid tot stand brengen.

Geen enkele der samenstellende, door auto-regulatie precies aangepaste uitingen, mag onvoldoende zijn.

Is dit het geval, dat faalt de hoogste uiting en valt onjuist uit. Wanneer reflexen, die zich op een laag niveau afspelen te kort schieten, dan uit zich dat in een stoornis van het geheel. De hoogste uiting is zeer sterk gestoord in haar stabiliteit, precisie, duur, kortom in haar grondeigenschappen.

Voorbeelden er van kent men in de tabische ataxie, in de vestibulaire ataxie en in andere soortgelijke onzekerheden van wils-uitingen. Is door het uitvallen van fundamenteele proprio-receptieve reflexen, de wils-uiting, welke daarop steunt, onzeker geworden, dan kan echter door de inwerking ran optische of acustische grond-reflexen wel een zekere compensatie plaats rinden. Deze trachten dan, in plaats van de te loor gegane proprio-receptieve, le geheele reflex-opeenstapeling te dragen, iets wat maar tot op zekere hoogte gelukt (verbetering der tabes-ataxie door gezichtsindrukken enz.) en nimmer volledig wordt.

Naarmate reflex-uitingen op hooger niveau worden beschadigd, geschiedt ets dergelijks. In dat geval is er een individu, dat de grondslagen der opeenstapeling ongeschonden bezit. Eenvoudige zintuigsindrukken wekken ntacte elementaire reflexen. De signalen er van worden goed en ordelijk ontvangen, maar in de verwerking op hooger niveau hapert iets en weer wordt Ie hoogste uiting met mindere zekerheid in omvang, maat en duur verricht.

Terzelfder tijd begint ook dan het streven naar compensatie en nu met neer kans van slagen, want de grondslagen, waarop moet worden voortgebouwd, zijn intact gebleven.

De beschadiging treft thans hoogere onderdeelen, wier summiere integratie le correcte uitvoering der hoogste uiting mogelijk moet maken. Daarbij •ijst de vraag of éénzelfde hooge uiting, wanneer zij door twee verschillende Dersonen wordt verricht, wel ooit verkregen is door opeenstapeling van lezelfde, overal gelijk groote reflex-combinaties.

Elke reflex-combinatie wordt door oefening verkregen en versterkt.

Zij ontstaan echter niet alle tegelijkertijd. Achtereenvolgens ontstaan zij. Jit meer eenvoudige ontwikkelen zich de samengestelde. Dat gaat steeds eerder en ook als een hoogere uiting bereikt is, gaat dit proces voort. De wording

Sluiten