Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vindt in de overeenkomstige resultaten van fig. 470 en fig. 471 een zeer sprekende toelichting.

Maar ook worden de vermoedens bevestigd, die werden uitgesproken omtrent de eindiging van de radiatio peduncularis lateralis in de kernen van de V a r o 1 s-brug (blz. 265). Uit fig. 471 toch blijkt:

De vezels uit de radiatio peduncularis lateralis blijven in liet proximale derde gedeelte van de Yarols-brng nog tot een gesloten bundel bijeen (foto 2 en foto 3, fig. 471).

De groote massa dezer vezels eindigt dan snel in het middelste derde deel der Varols-brug (tusschen foto 3 en 4 van fig. 471).

De eindigings-kernen voor deze vezels zijn gelijkzijdige kernen. Zij zijn de laterale kern, de laterale afdeeling der ventrale kern, ten deele ook laterodorsale kern en laterale afdeeling der pedunculaire kern. De beide eerste kernen veranderen niet, wanneer de radiatio peduncularis lateralis behouden is (foto 4, fig. 471), zij verkleinen zich (foto 4, fig. 470) of verdwijnen (foto 3, fig. 472) wanneer deze straling tenietgaat. De beide laatste kernen staan ook niet de centrale steel-straling in verbinding.

In fig. 471 zijn de vezels der centrale afdeeling van den hersensteel volkomen weggevallen.

De radiatio peduncularis centralis is het, die, nadat de intacte radiatio peduncularis lateralis (fig. 471, tusschen foto 3 en 4) nagenoeg geheel in het bruggekern-stelsel geëindigd is, datgene vormt, wat rechts een dicht, massief, mediaal gelegen vezelveld is (fig. 471, foto 4 en 5), maar links, in verband met het volkomen tenietgaan van alle vezels der centrale steel-straling, ook geen enkele vezel meer bezit.

Het ventraal geplaatste deel van dit veld gaat over in de (foto 7 van fig. 471) volkomen vezellooze pyramide.

Het verlies der centrale steelvezels, gaat in fig. 471 echter gepaard met een intensieve verkleining van alle afdeelingen der pedunculaire kern (foto 4 en foto 5) en van de disto-ventrale afdeeling der ventrale kern.

In dit opzicht is foto 5 in fig. 471 merkwaardig. In deze doorsnede door het proximale einde van het distale derde gedeelte der V a r o 1 s-brug, zijn de transversale vezels, die links gelegen zijn dorsaal van het vezellooze veld, rechts vertegenwoordigd door het massieve centrale vezelveld, te beschouwen als vezels van het stratum complexum dorsale. Die vezels zijn rechts en links gelijk. Dit kon ook niet anders, omdat de gelijkzijdige laterale kernen onveranderd waren, als gevoed door den intacten steelbundel.

Tevens valt op, dat, behalve de verkleining der gelijkzijdige pedunculaire kern ventraal van het centrale veld, beiderzijds belangrijke veranderingen zichtbaar zijn.

Vergelijking van foto 5, fig. 471 met foto 5 in fig. 470 geeft den indruk, dat beiderzijds de disto-ventrale afdeelingen der ventrale kernen vezelarm en klein zijn. Ook dat het stratum complexum ventrale en het stratum super-

Sluiten