Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De vereenigde dubbelzijdige grondmaten met de enkele mediale bodemplaat omvatten dus dat gedeelte van het ruggemerg, dat men het motorische of effectorische gedeelte ervan zou kunnen noemen en het is wenschelijk, om van dit gezamenlijke stuk, dat van den aanvang af een continu stuk is, met B o k te spreken onder den naam van de basale plaat van het ruggemerg.

Het stuk der randzone, dat tusschen de ventrale en de dorsale wortels in is gelegen, werd door H i s aangeduid met den naam van de vleugelplaat of de alaire plaat. Zij Omvat het receptorische gedeelte van het ruggemerg.

De beide latero-dorsale vleugelplaten hangen niet met elkander samen. De dekplaat, die het dorsale deel van de canalis afsluit, scheidt hen van elkander. Wel kunnen zij onder bepaalde omstandigheden secundair met elkander vergroeien, gelijk in het ruggemerg. Elders daarentegen, bijv. in de medulla oblongata blijft de dekplaat als de dorsale wand van den IVden ventrikel bestaan.

Die verschillende differentiaties in den wand van de neurale buis oefenen een invloed uit op den vorm der grenslijn in de holte, welke er door omsloten wordt. De in groei vooruitsnellende ventrale celgroep, de voorhoorn dus, welft die holte naar binnen en er ontstaat dientengevolge boven die voorwelving een ondiepe groeve. H i s heeft die groeve, den sulcus limitans genoemd. Door den sulcus limitans en door de ventrale wortels der beide zijden wordt op die wijze een ventraal stuk ruggemerg afgescheiden, nam. de basale plaat volgens Bok en de ventrale cellengroep, die uitsluitend effectorische functies bezit.

Daarentegen wordt door den sulcus limitans en de ventrale wortels, aan de dorsale zijde een stuk afgescheiden, nam. de vleugelplaat en de dorsale groep, die in de eerste plaats een receptorische functie vertoont.

Dientengevolge wordt de sulcus limitans voor het ruggemerg van een zekere beteekenis. Men zou er daar een sulcus in kunnen zien, die de effectorische functies, gebonden aan de ventrale celgroepen en de basale plaat, afscheidt van de receptorische functies aan de dorsale groep en de vleugelplaat eigen.

Wanneer men deze schematische denkwijze geheel gerechtvaardigd acht, kan men zich gemakkelijk voorstellen, dat men dien sulcus limitans als de meest belangrijke groeve van het zenuwstelsel heeft beschouwd. Men heeft getracht dien sulcus limitans overal in de hersenblaasjes vast te stellen, daar men die groeve wenschte te gebruiken als een scheidingslijn tusschen het effectorisch en het receptorisch gedeelte van het zenuwstelsel.

In het ruggemerg van den mensch is dat nog betrekkelijk gemakkelijk. Bij een foetus van 7 maanden kan men die groeve (zie fig. 625 I s. 1.) nog gemakkelijk herkennen. Ook in het myelencephalon gaat dit nog eenvoudig genoeg, zelfs op lateren leeftijd. Daar is de dekplaat weer te vinden in het ependym van den -ten ventrikel, die de dorsale vlakte van de kamer bedekt . In den bodem echter vindt men tusschen de motorische vaguskern en de sensible vaguskern een groeve (fig. 625 II s. 1.). Wanneer men van daar langs de motorische vaguswortels een lijn trekt, dan wordt daardoor een ventro-

Sluiten