Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ding geldt de voorstelling eener bewuste persoonlijkheid, waarvoor in het diëncephalon, door verbinding van de stofwisselings-regulatoren met die der instellings-reflexen en de plaatsbepalende impulsen voor de eigen lichaamsoppervlakte de eerste grondslag wordt gelegd. Gaat die grondslag verloren, dan valt het individu in slaap.

De tweede, maar veel gewichtiger verbinding, die de rhinencephale impulsen samen met die uit de substantia grisea centralis met de hersenschors maken, wordt door den pedunculus inferior thalami en via corpus mammillare door den bundel van V i c q d'A z y r in het leven geroepen. Deze verbinding is van zeer groote beteekenis.

De slaap kan, zoo redeneerde Claparède, nooit een passief proces zijn. L'H e r m i 11 e zeide het hem na en ik beken gaarne, diezelfde meening te zijn toegedaan.

P a v 1 o v meent dat de slaap een inhibitie is. Slaap ontstaat bij het experiment, als voorwaardelijke reflexen zullen worden gewekt zeer langen tijd na de inwerking van den prikkel, die hen zal mogelijk maken.

Prikkels van buiten inhibeeren volgens P a v 1 o v de hersenschors en deze inhibitie vindt kennelijk plaats door tusschenkomst van de voorhoofdskwab.

Chemische prikkels, vegetatieve impulsen, die van binnen komen, kunnen door tusschenkomst van het tuberculum anterius thalami eveneens de frontale hersenen tot het ontvouwen derzelfde inhibitie nopen, welke zij onder den invloed van lang uitgestelde voorwaardelijke reflexen ontvangen. Van het diëncephalon uit wordt wederom die inhibeerende invloed gewekt.

Hiermee kan ik de beschrijving van het diëncephalon eindigen. Tevens eindigt hiermee de beschrijving van het centrale zenuwstelsel, zooals ik gemeend heb het te mogen zien.

Sluiten